Foto's Fietsbennie

[tiemen]

Wat leuk om te lezen, zeker met die magische beelden.
Zo s'ochtends fietsen ziet er vaak fantastisch uit en voelt erg speciaal.

Geeft inspiratie om ook weer eens te doen, dank je!

[Bob Hagendijk]

Mooi tocht weer Bennie! En mooi dat je er weer tijd voor hebt/maakt.

[Lig-hen]

Mooi verhaal Fietsbennie, en voor mij extra leuk omdat ik het gebied wat je beschrijft zo goed herken.

Er is een poëet aan jou verloren gegaan:
De halve maan doet haar dans door de boomtoppen.
De nevel glijdt over de bevroren velden.
Ik laat de Drentse Hoofdvaart even mijn enige metgezel zijn.

Naast de sfeervolle tekst heb je de magische sfeer van de vroege ochtend goed op de foto’s gekregen, zéér inspirerend.
Ze roepen bij mij het verlangen op om ook weer eens op die mooie plekken te gaan liggen, warmvoetig vanaf nu. 
Dank je wel!!

[Fietsbennie]

De straten zijn nog nat. Plassen water getuigen van de onweersbuien die de laatste echo van de zomer weg hebben gespoeld. Misschien had ik zelf ook zo’n opfrisbeurt nodig. Ik heb de laatste tijd niet echt grote afstanden afgelegd. De rondjes die ik reed niet echt bewonderenswaardig, noch heb ik bijzondere dingen bezocht.

Nu ik een aantal weken daags de fiets weer moet pakken om op het werk te komen, gaat het beter met me. Ik voel me fitter, en heb meer zin om dingen te gaan doen. Blijkbaar woonde ik te dicht bij m'n werk en lukte het me niet om juiste invulling te geven aan voldoende lichaamsbeweging.

De klok van de hervormde kerk slaat 5 in het dorp waar ik door tuf. Het is stil op straat. De lucht is bedekt met een vochtige massa, waarin ik de weerkaatsing van oplichtende dorpen in de buurt kan herkennen.

Gelukkig mocht ik enkele weken geleden aan de slag in het nieuwe pand. Het is allemaal erg mooi en professioneel geworden. Ik zit weer ongeveer op dezelfde plek als jaren geleden, dus veel moeite kost het me niet om me er thuis te voelen.

Ik kies het kanaal richting Zwolle. Bomen schieten als zwarte schimmen langs me heen. De nog vochtige bossen in de berm aaien mijn handen, omdat ze het fietspad volgroeien. De schemering kleurt de wereld om me heen.

Op de vestiging van mijn werk in Zwolle zet ik de fiets tegen de muur. Ik neig een niet zo’n net woord in de mond te nemen als ik na de batch ervoor te houden het lampje eerst rood brandt. Gelukkig wordt deze toch nog groen. Een twijfelgeval dus. De koffie doet me goed. Het is benauwd nu het zo vochtig is buiten. Ik vul het water aan en vertrek weer.

Het kanaal wissel ik in voor de rivier de Vecht. Doel voor vandaag is zoveel mogelijk fietspaden en kleine oversteken te nemen tot aan Ommen. De weg terug wordt zo wel langer maar de moeite waard. Dan weer een stuw, dan weer een pontje. Het lukt me goed om mijn gedachten, rompslomp en dagelijkse beslommeringen even te laten voor wat het is.

De paden met zicht op de rivier zijn wel de mooiste stukken. Het doet me denken aan de keer dat ik aan de bron heb gestaan in Darfeld. Ik kom aan de praat met een medewerker van gemeente Dalfsen die de vlonders van de pont schoonveegt. Ik heb hem beloofd dat ik de burgemeester een bericht zal sturen dat hij goed werk heeft geleverd. 

Na het laatste pontje zet ik koers op Den Ham. Nog 9 kilometer en 35 minuten om op tijd te zijn voor mijn tweede doel voor vandaag. Dus dan maar even gas geven op het fietspad van de N341, en het razende autoverkeer voor lief nemen. 

Het lukt me, tien minuten voor tien zet ik de ligger tegen het schoolgebouw van mijn jongste zoon. Zeiknat van het zweet en stijf van de deodorant, stap ik de school binnen. De jongste is vandaag 6 jaar oud geworden en ik mocht meemaken hoe hij door zijn klasgenoten toe gezongen mocht worden en een lekkere traktatie natuurlijk. De daaropvolgende pauze had ik de hele klas rond mijn fiets staan. En vertrek ik met blikken om me heen alsof ik in een vliegende schotel ben gestapt. 

Ik fiets naar huis. Goed te pas en klaar voor meer. 
Hij leve hoog, ja hoog, hij leve hoog!

[Bob Hagendijk]

Ik fietste er voor de vakantie langs en toen zag het er inderdaad uit alsof het gebruikt kon worden. Mooi dat je weer dagelijks fietst, ik merk bij mezelf dat ik beter aan de dag begin als ik dat op de fiets doe.
Lekker dat je weer de energie had voor een lange rit.

[Fietsbennie]

Papa mama:,, ik hoor water druppelen en de vloer in de gang is nat.” Zaterdagavond , bijna een uur of 10. Ik zat net in een verhaal van Urbanus die vuurwerk in de patatkraam had verstopt. Met een zucht en tegenzin klim ik naar boven. Het water gutst naar beneden. Waar komt dit vandaan? Het regende en mijn vrees voor het dak begon te groeien.

Op zolder duidde niks dat op lekkage leek. Zo droog als de Sahara op een oudewijvenzomerdag. De douche wellicht? Ik trek de omhulsel onder de douchebak vandaan. Kijk, Archimedes heeft het gevonden.
Het water van 3 douchende jongentjes had zich tussen de bak en het beton van de vloer verzameld waar Gerwin precies 20 cm ruimte had om te hozen.

Na flink opruimen en test bleek het euvel gevonden, de afvoer voldeed niet voldoende. Op een of andere manier sloot het niet goed meer aan. Zaterdagavond half 11 bel je ook niet vlug iemand. Mijn oudste is alweer verder gaan slapen.
Toen begon mij een idee te ontwaren. Ik heb nog oude fietsenbanden liggen. Rubber sluit water ook goed af. Na retourtje schuur kon ik aan de knutsel. 

Kilometers verstopt in de buitenband dienstdoend om de ploeterende ligfietser zijn genoegen te scheppen. Maanden in de schuur gelegen omdat afgedankt is en plaats heeft gemaakt voor nieuwe. 
Nu heeft de oude binnenband toch nog deels een plek gevonden ergens diep verscholen in de krochten van het douchevertrek in huize Gerwin.

Goed weekend 

[Fietsbennie]

Best wel zenuwachtig fiets ik weg. Ik word ingehaald door een dorpsgenoot met een trommeltje achterop. Daarlerveen maakt zich op voor de laatste werkdag van de week. Ik niet, ik ben vrij. Zeker met de ligfiets onder me. Westwaarts! Ik heb me een vracht bij me waar ze bij firma Mammoet nog van opkijken. Het is best wennen. Ik loop namelijk al een tijdje met de wens om eens een meerdaagse te doen. Hup, waarmaken die goede voornemens.  Dus heb ik me ingelezen, forums uitgeplozen, YouTube bekeken met de vraag: hoe gaan anderen op fietsvakantie? Wat leer ik ervan? Wat ga ik juist niet doen? Lang verhaal kort, na flink verzamelen bezit ik nu een tent, kookgerei en heuse ortliebtassen. Het meeste is tweedehands aangeschaft.

De fiets rijdt als een dweil. Misschien had ik nòg meer wind in de banden moeten doen. Ik trek hem de heuvel bij Hellendoorn over. De rallyauto's scheuren me hier voorbij. Ieder zijn hobby. Dat lawaai is niet aan mij besteed. Zweten geblazen, dus ik doe de jas uit. Achterop knopen dan maar, in de tas past het niet meer.

Nu ik grotendeels Marktplaats heb leeggekocht, is het tijd om een keer de zooi uit te proberen. Op een echte camping. De geplande tocht is kilometers langer dan de vorige keer en ik moet tegen de wind in, en het weegt allemaal nogal wat. Ik stuiter de klinkers over. Wat doe ik mezelf aan?

“Fietsrenovatie”  lees ik met een schuin oog, ergens in de contreien van Luttenberg. Daar hebben ze vast ook een compressor. Ik stap de werkplaats binnen. De vriendelijke meneer, doorgaans met zitfietsen bezig, is belangstellend en neemt de tijd om me te helpen. Ik rij verder, gelukkig een stuk aangenamer nu. Zelfs de voor mij beruchte klinkerweg bij Mariënheem. Deze vermijd ik altijd, maar nu zet ik ermee koers op Raalte. Ik wil de navigatie aan doen. Ook weer een falen in de voorbereiding want ik heb batterijen bij me, die het toch niet doen. Een vluchtig winkelbezoek in Raalte, en ik sta weer met nieuwe batterijen buiten. Ik wens een meneer met rollers en verf in de handen veel plezier. 

Voorbij pontje Olst drink ik mijn koffie. Het zonlicht schittert me in het IJsselwater tegemoet. Roofvogels bidden in de lucht om hun prooi te vangen. Ook hier zie ik mensen om me heen die ik nooit weer zal zien. Ik rijd Oene door, en vraag me af hoe de inwoners zich noemen. Het lukt me aardig om in de “fietsmodus” te komen.

Ik laat de baronnenlijn onder me doorgaan. Een ideale route vanuit deze hoek naar Apeldoorn. Eenmaal bij de ring kom ik aan het denken. De Veluwe moet ik ook nog over maar ik heb amper water meer. Hé, een scoutinggebouw met de deur open. Meestal zijn dat wel vriendelijke mensen. Ik tuf rustig het terrein maar op. Ik wil niet veel tijd meer verliezen. De man aan het werk waarschuwde me dat ik hier niet mocht fietsen en dat het geen openbare terrein was:,,Ik zou graag een beetje water willen, mag ik binnen wat halen?” ,,Ja, binnen…” en verder kwam hij niet of ik beende naar binnen met de flessen. Binnen krijg ik op dezelfde vraag een antwoord:,,om mij wel”, dus sta ik al bij de kraan. Fles halfvol: ,,Meneer, dit is niet de bedoeling, eigenlijk mag u hier niet komen.” Die fles maak ik vol en ik verdwijn. 


Het begint te sputteren als ik bij Asselt de Veluwe induik. Het duurt even voordat mijn bloeddruk weer normaal is. De paadjes hier geven rust. Stukken beter dan de N304. De heide kleurt nog net paars. De bomen kleuren voorzichtig herfst. De zomer is de das om gedaan. Bij knooppunt 37 zie ik een bankje, zeiknat van de regen, en hou pauze daarom staande. Ik zie op het bord dat ik met route weer heb vergist om Radio Kootwijk te passeren. Of, positief gezien, ik geef mezelf een reden een keer weer deze kant op te gaan.


Bij Harskamp ruil ik de Veluwe in voor de Gelderse Vallei. Ik ruil heidevelden in voor grazende koeien. In centrum Lunteren zie ik een supermarkt. Ik waag me tussen de aanbiedingen en hondenvoer.  Ik haal een banaan, en neem gelijk wat water mee, dan hoef ik ook niet over een kogelvrij vest na te denken. Ik fiets langs betonnen bunkers. Best interessant, om me eens een keer in de Grebbelinie te verdiepen. Nu niet, andere keer en door. 


Ik sla linksaf, Amerongen 5 km. De dikke staart van de Utrechtse Heuvelrug over. De flinkste helling van vandaag. Als ik Duitsland ook wil, moet ik oefenen met klimmen. Het was zweten maar ik kom boven. Met al die wielrenners en autoverkeer is het passen en meten, een rotweg als je mij vraagt.


Ik baal een beetje. Het kasteel bij Amerongen kun je niet gratis bekijken. De tuin interesseert me niet. Als ik speciale bloemen wil bekijken ga ik wel naar de Intratuin. Wel hou ik even de laatste pauze en maak de laatste koffie soldaat. Nu durf ik nu wel te bellen met de camping. Een plek voor tent, fiets en Gerwin. De rode loper wordt afgestoft voor mij, Paulien heet me welkom. 
Ik trek de fiets de tweede pont op vandaag. De pont is net weg, ik dood de tijd door een praatje met plaatselijke jongelui met fatbikes. Ook hier schittert zonlicht in het rivierwater van de Rijn mij tegemoet. 


Rechtsaf. De finale. Maar een die ik vreesde. De hele route heb ik al tegenwind, maar door de bosachtige omgeving heb ik er weinig last van gehad. Hier op de Rijnbanddijk heb ik 20 kilometer vol de wind in mijn snufferd. Het is wel trappen geblazen, maar de weidse omgeving maakt veel goed. De kerktoren van Maurik spits in het vlakke landschap naar boven. Haar klok wijst me op het tijdstip dat me amper wat doet.


Ik vergis me in de route. Net onder Ravenswaaij ben ik het lijntje kwijt. Ik kom een boer tegen op een trekkertje met 5 aanhangers vol met appels. Ik vraag grappend of ik er eentje jatten mag. Hij komt lachend en trots van de trekker:,, jij jat niks, jij krijgt de beste van mij.” Kennelijk heeft de bedenker van de route dit soort dingen voorzien.

Ik haal eten voor de avond in een supermarkt in Culemborg en ontbijt voor de volgende dag. De laatste provinciegrens steek ik over. Na 150 kilometer bestemming bereikt. Ik strijk neer op de camping op fort Everdingen, en creëer mijn eigen koninkrijk op een plek die ik zelf uit mag zoeken bij een picknicktafel. Alle aangeschafte zooi bevalt uitstekend en verandert de spanning van de morgen in een heerlijk uitrusten.


Olst


Amerongen 


Rijn


Kamp Fietsbennie

[Atrike]

Mooi verhaal! Leuk, hè, die camping op Fort Everdingen.

[Fietsbennie]

Net voor de wekker gaat word ik wakker. 
Ik heb heerlijk geslapen. Dit koninkrijk beviel wel. De tent stond in Gelderland en het sanitair was in Utrecht. Ik heb nog nooit voor wat water een provinciegrens hoeven oversteken.

Na een douche ruim ik de boel op. Mijn koninkrijk op fort Everdingen is niet langer verdedigbaar. Een opruimaanval doet de spullen verdwijnen in de fietstassen. De lucht is niet te vertrouwen en ik ben blij dat alles droog is gebleven. 

Als ik heb ontbeten vertrek ik. Bijna 2 kilometer verderop arriveer ik op de verzamelplaats, huize Azaria in Everdingen. Hij heeft de organisatie van de landelijke appelflappentocht 2026 op zich genomen. Sinds de vermelding in het blad Ligfiets& heb ik de datum in mijn agenda vastgezet. Steeds meer deelnemers verzamelen zich rond de keukentafel. Ligfietsers onder elkaar schudden de hand en praten over ligfietsen. Er is vlug een “wij” gevoel.  De appelflappen en koffie smaken heerlijk. 

Niet veel later vertrekt de colonne van 13 open liggers over de dijk naar Culemborg. We rijden niet op gps, we rijden achter Azaria aan. Hij kent de weg hier. Waar ik gisteren mezelf geen tijd voor gunde, leidde Azaria ons langs oude panden in het centrum.

Bij Enspijk gaan we langs de Linge. Schitterende fietspaden langs het water. De wind gooit de groep wat uiteen, gelukkig heeft de achterste rijder telefonisch contact met de voorste. De een na de ander kom ik naast te fietsen. Levensverhalen en het allerdaagse uit het leven worden naast elkaar gehouden. We genieten allemaal van de Betuwe. Rode appels in groene bomen. Kleine tractoren met meerdere aanhangers vol fruit. 

In Acquoy staan we even te kijken naar de scheve kerktoren. Hier zou volgens de legende ene mevrouw Pisa begraven zijn.

Bij fort Asperen houden we halt. Een oude boot meert aan. Het fort zelf is interessanter dan wat ze laten zien. De kans om water aan te vullen grijp ik gauw aan. De mensen verbazen zich over al de bijzondere ligfietsen die er staan.

We gaan lunchen in Leerdam. Het is gemoedelijk en gezellig. Ondanks dat we elkaar niet goed kennen, is het bijzonder dat we toch door dezelfde hobby en passie zo leuk hebben met elkaar.

Gelukkig gaat het laatste stuk over de Diefdijk van de wind af terug naar Everdingen. De tocht was zo’n 60 kilometer. En allemaal onbekend gebied voor mij.  Eenmaal terug stond de soep en broodjes klaar op dezelfde keukentafel als waar de tocht begon. Mooi om zo samen de tocht te besluiten. 

De uitnodiging van toergenoot Bert pak ik dit keer met beide handen aan. Mijn ligger past bij hem op de fietsendrager. Hij neemt me mee naar Rijssen, waar hij woont. Beter dat dan zeulen in treinstellen en over stationperrons. 

Ik stap de wagen uit, de schemering is begonnen. Ik zet mijn verlichting alvast aan, dat scheelt weer stoppen. De laatste 19 kilometer van de wind af gaan gelukkig gemakkelijk. Ik bonjour de boel in de schuur. ,,Papa, heb je lekker gefietst?” Ik ben thuis.

[Roepers]

Mooi verhaal weer en een verslag van Appelflappentocht als toegift met foto's. Ik had er graag bij willen zijn. Hopelijk wordt het volgend jaar niet op de verhaardga van mijn vrouw georganiseerd.

Groet,

Marco

[Jeroen S]

Mooi verhaal en ook weer leuke foto's. Deels plaatsen waar ik ook ooit al eens geweest ben met de fiets, maar vaak al erg lang geleden. Misschien fiets ik te weinig die kant op. Af en toe zo'n klein avontuur van een nachtje is best leuk om te doen.

Erg lang geleden ben ik een keer bij Kasteel Amerongen binnen gewest. Ik vond dat ze het leuk gedaan hadden toen, veel kleine details in de inrichting die bij andere kastelen vaak ontbreken, die wel aanwezig waren. Honderiemen, oude parapu's, de tafel stond gedekt. Dat soort details. Gaf me het gevoel van ze zijn net effe weg, de hond uitlaten en komen zo terug.