Velomobielen waarmee je achteruit kan fietsen

[Bart Verbeek]

Velomobielen hebben een grote draaicirkel.  In- en uitstappen is vaak een kleine exercitie. Ze kosten nieuw 10.000 euro maar als je een bocht niet haalt op ons fietspadennetwerk met zijn vele haakse bochten (of een scherpe u-bocht, komt ook voor) dan rest er niets anders  dan te Flintstonen:  Voetjes door de trapgaten naar buiten en trappelen maar. 

De gemiddelde velomobilist is hier mee intens tevreden. Het enige dat telt is snel, snel snel. Dat even soepeltjes kunnen steken door even achteruit te kunnen fietsen een velomobiel ook sneller maakt en zeker aan het comfort toevoegt omdat dat het ongemak van de zeer grote draaicirkel verzacht, speelt geen enkele rol. 

Je kan de vaste routes wel zo goed kennen dat je niet meer hoeft te steken, maar zodra je weer op terra incognita bent, begint het flintstonen weer. 

Dat begrijp ik dus niet. 
Groet,

Marco

Normaal gesproken zou ik je op alle fronten gelijk geven. Ik ben iemand die luiheid en behoefte aan comfort beschouwt als een evolutionaire verworvenheid die we moeten koesteren. Luiheid is de moeder van efficiency. Op dit forum ben ik dan ook wel een beetje uit mijn doen. Met de combinatie van elektrische ondersteuning en een zadel waar je op ligt in een houding als ware het voor de televisie meende ik dan ook wel het toppunt van comfort bereikt te hebben. Tenslotte is werken om je auto te kunnen betalen ook niet echt efficiënt te noemen. Een beetje peddelen met je benen voor de bloedsomloop en om potentiële criticasters op voorhand de mond te snoeren is een slimmere optie.

Het feit dat ik mezelf heb overgehaald een velomobiel aan te schaffen is dan ook op zijn minst een beetje eigenaardig. Sommige dingen doe je omdat je er ja tegen zegt, andere dingen doe je omdat je er geen nee tegen zegt, maar de meeste dingen doe je gewoon zonder dat je weet waarom.

Als ik naar mijn velomobiel kijk, dan is die opmerkelijk minimalistisch. Een schuimdeksel met klittenband en een parkeerrem van 3 gram. Het is duidelijk dat lichtheid en snelheid de twee hoofddrijfveren zijn geweest op het altaar waarvan banaliteiten zoals comfort en gebruiksgemak zijn geofferd. Als beginnend velomobilist wil ik op dit moment een bescheiden positie innemen, en de velomobiel eerst maar eens gebruiken zoals dat de ontwerpers waarschijnlijk voor de ogen zwoof.

Maar ik twijfel er niet aan dat op een gegeven moment mijn verslaving aan het benoemen van ontwerpfouten ooit wel weer een keer de overhand zal krijgen. En dan zal het onvermogen om achteruit te rijden op een niet minimalistische manier vast wel een keer ter sprake komen. Maar op het moment hou ik me liever gedeisd. Als ik zelf aan het kletsen ben kan ik niets leren van wat anderen misschien beter weten.