Waarom je velomobiel rijden het best mét camera doet

[Niels van der Wal]

Nu wordt het, zeker door de uitdrukkelijke introductie van de dood, wel heel filosofisch en ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van mezelf vind hierover maar:
Om eerlijk te zijn denk ik dat ik het net iets erger vind dat ik zelf overlijd door een verkeersfout van een ander dan dat ik door een fout in het verkeer het overlijden van iemand anders veroorzaak.

Dat komt door twee dingen: "iemand anders" is heel erg onbepaald en "ik" heel specifiek. Zolang "ik" er nog is, kan die nog altijd iets goeds doen voor "iemand anders", ook al is dat een andere "iemand anders" dan de overledene. Dat maakt ook dat zodra we de "iemand anders" specifiek maken, mijn gevoel omdraait. Maar ja, meestal als dat iemand specifiek wordt, kent die persoon mij ook en ik zou ook niet iemand willen opzadelen met dat schuldgevoel..
Daarnaast: het overlijden is onomkeerbaar. Zodra we het ongeval terugschalen naar iets zonder blijvend letsel, heb ik eerder voorkeur ervoor het slachtoffer te zijn.

Lekker luguber op de donderdagochtend.. Tijd voor koffie.

Doorgaand op de filosofische gedachte:
Je kan ik en iemand anders ook omdraaien: Hoe erg is het voor de ander om doodgereden te worden; hoe erg is het voor de ander om iemand dood te rijden?
Waarschijnlijk kom je op nul uit als je alle voors en tegens tegen elkaar afweegt.

Deze som wordt kennelijk door ons geaccepteerd; al is dit onder veel protest van beide kanten; van beide uitgangspunten.

Niels, koffie-filosoof, van der Wal

ps Dit is een ander onderwerp; een toppic koffie filosofie aanmaken?