Fietsen met losse handen

[Bart Verbeek]

Als kind zat ik achterop bij mijn vader toen ik het slot dicht deed. Veel sneller kun je niet stoppen, denk ik. Het was een mooie salto.

Kun je enigszins, misschien mbv een paar emoticons, weergaven welke tekst je vader toen uitsprak 

Ik herinner me alleen nog wat flarden. Bij ons thuis werd niet gevloekt. Volgens mij overheerste bij mijn vader het gevoel dat hij het me eerder had moeten vertellen dat ik dat soort dingen niet moest doen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik wel wist dat ik dat niet moest doen. Maar ik besefte ook dat het me op die leeftijd nog niet aangerekend zou worden. Ik was in die tijd al een linkmiegel. Nieuwsgierigheid is altijd sterker gebleven dan mijn gezond verstand. Ik herinner mij de verbazing dat ik plotseling in het gras lag, en niet had kunnen waarnemen hoe ik daar terecht was gekomen.

Ik had trouwens iets met fietssleutels toentertijd. In die tijd zetten mensen hun fietsen nog buiten neer maar niet op slot. Het waren andere tijden natuurlijk. Dat is natuurlijk niet verstandig, en omdat ik ook toen al een groot verantwoordelijkheidsgevoel had kwam ik op een gegeven moment thuis met alle fietssleutels uit de wijk. Tijdens mijn dienst zouden er geen fietsen gestolen worden!

Mijn ouders hebben nog wel getracht te achterhalen welke sleutel bij welke fiets hoorde, maar daar het om een gebied van twee vierkante kilometer ging en een vijftiental sleutels was daar natuurlijk geen beginnen aan.