Nuttigheidsbeginsel

[Bart Verbeek]

De afgelopen weken was ik steeds erg blij als ik een afspraak buiten de deur had. Daardoor heb ik vele mooie ritjes kunnen maken, waar ik echt van genoten heb. De herfst is een heerlijk seizoen.

Maar qua energie zit ik nog op zo'n 70%, en ik heb menige mooie dag voorbij laten gaan door achter de computer te gaan oefenen met schaken. Op zich is dat wel slim natuurlijk, schaken kun je doen tot op hoge leeftijd. Zolang je maar ter plaatse kunt komen is het al gauw goed. Ook als de geestvermogens gaan tanen ben je zelf de laatste die dat in de gaten heeft. Dit in tegenstelling tot lichamelijk ongemak.

Met schaken beleef ik mijn derde jeugd, en ik ga hard vooruit op het moment. Maar ik zoek desalniettemin toch naar redenen die mij motiveren er op uit te trekken. Ik heb al een aantal zaken geprobeerd, zoals geocaching en vakkenvullen, maar ik mis het verzamelaarsgen dat je daarvoor nodig hebt. Onlangs heb ik Pokémon Go gedownload, maar ik heb mij er nog niet toe kunnen zetten er op uit te trekken.

Van de week heb ik al mijn donateur- en lidmaatschappen die met vogelen en natuur te maken hebben de deur uit gedaan. Lange wandelingen in de natuur zitten er de komende jaren niet meer in, en lezingen volgen zonder de bijbehorende excursies werkt voor mij niet.

Ik heb ze vervangen door wat duurzamer en meer impactrijke donateur- en lidmaatschappen zoals Greenpeace, Milieudefensie, Urgenda en Wakker Dier. Hoewel wij geen kinderen hebben vind ik de houding van "na ons de zondvloed" toch maar moeilijk te verteren.

Meeuwen kijken is natuurlijk wel leuk. Een gevleugelde uitspraak onder Laridae liefhebbers is "een halfje wit is meer waard dan de duurste telescoop!".  Maar weetje wat het is? Vroeg of laat eindigen al die meeuwenliefhebbers op de vuilnisbelt. Op zoek naar geringde meeuwen. En een vuilnisbelt is niet mijn gedroomde locatie om mijn vrije tijd op door te brengen.

Kortom, ik ben nog zwalkende.