Nuttigheidsbeginsel

[Bart Verbeek]

Misschien wat aardiger tegen jezelf zijn, schaken op niveau is mij nooit gelukt en met deze kou fietsen ook niet altijd fijn. Maar als ik mijn boodschapjes doe en rustig fiets merk ik soms wel die glimlach die erbij hoort. Geef jezelf de tijd en soms is dat precies waardoor je weer gaat genieten...

Als ik op de fiets zit zonder doel, dan knaagt er altijd iets in de trant van: ik had nu ook een hoofdstuk uit "The Art of The Attack" van Vukovic kunnen lezen. Het doel dat ik nastreef op de fiets hoeft niet groots en meeslepend te zijn. Geocaching zou best hebben gekund. Maar als je dan een verhaal schrijft over het vinden van een geocache, en je krijgt een bedankje van de cachelegger voor het mooie verhaal, en later blijkt dat hij het hele verhaal helemaal niet gelezen heeft, dan zinkt de motivatie je in de fietsschoenen. En omdat die luchtdoorlatend zijn verdwijnt het in de buitenlucht of wordt het opgenomen in de geurvreters.