Knipperlichten op de fiets en epilepsie

[Fietsbennie]

maar een onverlichte weg mijd ik, en fietsen in de polder , daar waag ik me al helemaal niet aan.
Als ik het al zou doen, dan een forse verlichting voorop en achterop, om het risico zoveel mogelijk te  beperken.

Ik vind het heerlijk in het donker te fietsen. Vooral 's nachts dat gevoel dat de mensheid om je heen ligt te maffen, de sterrenhemel boven je snufferd, dat weinige verkeer. 's Zomers de terrassen die leeglopen, dronken fietsers... Het wordt pas spannend op de bospaadjes in het donker. De kans dat je dan reeën kan tegenkomen. Maar ja, ik weet dat er een kans bestaat dat ik dan alleen kom te staan mocht er iets gebeuren. Maar ja, hoe groot is die kans..