De “ethische” regels van de ligfietser

[365cycle]

Deze amateur heeft op een berg meer plezier op een racefiets dan op een ligfiets. Dat geldt zoals gezegd elders niet, en het kan heel goed zijn dat dat voor een ander weer anders is. Gelukkig ben ik niet beperkt tot een enkel type fiets, maar als ik moest kiezen zou mijn keuze erg van de omgeving afhangen.

Na mijn velomobiel is de fiets die de meeste kilometers maakt een vouwfiets. Of eigenlijk zelfs 2, waarbij ik op basis van de omstandigheden kies of die met 8V derailleur (sneller, beter met tegenwind) of die met 3-speed naaf en kettingkast (prettiger bij regen) de betere keuze is. Dan is er nog de bakfiets, al zou ik die graag ook in ligvorm hebben.

Je hoort mij niet zeggen dat andere fietsen geen nut hebben, maar als we puur naar ergonomie kijken valt er simpelweg weinig tegen een goed ontworpen ligfiets in te brengen, en heel veel tegen de racefiets.

Ik ging er vanuit dat je dat zelf ook wel wist, maar wellicht verduidelijkt dit wat ik bedoelde. 

Dit komt een beetje neerbuigend over. Ik neem er geen aanstoot aan, maar jammer is het wel, want...

Als dit geen beroep op de natuur is weet ik het ook niet meer

Ik weet wat het betekent, maar behalve dat je beroep op de natuur verkeerd gebruikt in de zin (de uitdrukking beschrijft op zich al een drogreden, dus dat er dan nog eens achter zetten is niet dubbelop) maakt vaker zeggen nog geen onderbouwing.

Daarmee onderschrijf je juist wat ik eerder al schreef: er zijn een hoop sterke argumenten tegen de ergonomie van een racefiets, en behalve persoonlijke voorkeur hoor ik eigenlijk nooit goed onderbouwde argumenten tegen de houding op de ligfiets.

Ik heb niets tegen je plezier met de racefiets, er staat zelfs een gravelbike op mijn eigen verlanglijstje. Maar dat heeft echt niets met de tophouding (of het enorme comfort) te maken  

Als laatste: het is niet zo dat we alles op natuurlijke wijze moeten doen, maar dicht bij de basis blijven maakt de ontwikkeling van goede nieuwe producten en tools wel een stuk eenvoudiger. Die keer dat we voornamelijk onze pols in gingen zetten voor zeer fijnmotorische bewegingen, toen bleek ook dat we dat beter aan onze vingertoppen over konden laten. Gevolg: Iedereen weet wat een muisarm is, maar ik heb nog nooit van iemand met een schrijfarm gehoord.