Krachtoverbrenging en vervorming van de aandrijflijn

[Arend-Jan]

Het kan best zijn dat ik ergens een denkfout maak, maar uit jouw antwoord haal ik niet wat volgens jou dan die denkfout is. Tenzij je in mijn bericht leest dat ik betreffende Joule terug wil laten vloeien in mijn been. Dat wil ik helemaal niet, ik wil hem alsnog voor aandrijving laten zorgen, en het lijkt me plausibel dat dat (groten)deels ook gebeurt.

Als dat wel zo zou zijn zou de stijfheid van de algehele constructie ook niet uitmaken. 

Oh, dat geloof ik grif. Net als met de ovale kettingbladen (die ik overigens ook met geen stok zou aanraken) zijn er bij zo'n naaf vast 101 manieren om het fout te doen. En de winst lijkt me gering, zij het niet noodzakelijk 0 of negatief.

Maar terugkomend op de kettingpspanning: Zodra je bij het dode punt in je trapbeweging aankomt wordt de kettingspanning weer iets lager, de ketting kan dus weer samentrekken en daarmee alsnog betreffende energie overbrengen op de cassette/het achterwiel zonder dat je daarvoor het crankstel hoeft te bewegen. Zo krijg je -volgens mij- een deel van bovengenoemde Joule weer terug.

Vergelijk het eens met het het ophalen van een handpontje of een bootje aan de overkant van de sloot via een touw wat in eerste instantie grotendeels op de bodem ligt. Als je begint met trekken ben je alleen maar touw aan het optillen van de bodem, en het bootje aan de overkant beweegt he-le-maal-niet. Als je echter, op het moment dat je het touw genoeg hebt aangetrokken zodat het in een mooi boogje boven het water hangt, het touw met een vakkundige mastworp (of paalsteek? Ik ben nooit padvinder geweest...) om een perfect passief paaltje gooit, zul je zien dat het bootje alsnog een flink eind naar je toe komt, terwijl het touw langzaam weer naar de bodem zinkt...

Lees anders het een-na-laatste stukje van mijn bericht nog eens

Of als reactie op jouw voorbeeld: mensen zijn slechte paaltjes. Kracht weerstaan of uitoefenen zonder verplaatsing kost ons nog steeds energie.