Experiment met maximumsnelheid op fietspad

[365cycle]

Stel u voor: een wijk waarin auto’s voorgoed geweerd zijn – tot groot genoegen van beleidsmakers, maar tot groot ongenoegen van al diegenen die daadwerkelijk een voertuig nodig hebben.  Uit het artikel haal ik volgende briljante zaken:

Ik heb vrienden wonen in zo'n wijk. 
Je nooit zorgen hoeven maken als je kind naar buiten gaat, heerlijk. Je merkt ook gewoon aan de kinderen van het stel in kwestie dat ze sociaal een streepje voor hebben. Ook oma, die om de hoek woont, heeft geen enkel probleem met het gebrek aan auto-mogelijkheden dichtbij. Pakketten bestellen? Ook geen probleem. En als het echt noodzakelijk is kan de ambulance er in.

Woonde ik er ook maar. Helaas ligt die wijk in de verkeerde stad.

Dat één deelauto “drie tot elf” privéauto's vervangt, klinkt wellicht indrukwekkend in academische kringen. In de praktijk is het echter volstrekt onrealistisch voor wie op wisselende tijdstippen en uiteenlopende locaties een betrouwbaar vervoermiddel nodig heeft. Men dient zich dan ook af te vragen of een dergelijke illusie van gedeelde mobiliteit werkelijk bijdraagt aan de reële behoeften van bewoners, pakketbezorgers en professionals – of slechts een theoretisch kunstje blijft dat langs de realiteit glijdt.

Ik heb de indruk dat het echt lastig voor je is om buiten je eigen belevingswereld te denken. 

Zelfs hier, in een wijk waar de woningprijzen inmiddels ruim boven het half miljoen beginnen (ook als het een appartement betreft), heeft lang niet iedereen een auto en/of behoefte daaraan. Ik bevind me hier in het epicentrum van bewoners, die tevens pakketbestellers en professionals zijn. Toegegeven, er staan iets te weinig deelauto's - een paar dagen vantevoren reserveren is inmiddels noodzakelijk. Veel inwoners van mijn wijk willen zelfs van een aantal straten af omdat ze overlast veroorzaken. En als je hier een installateur of een timmerman verzoekt om iets aan je huis te doen, dan is er inmiddels een goede kans dat die met de bakfiets komt.