Gisteren was het zover: de wedstrijd in Assen. Perfect weer, ruim deelnemersveld en ik dus voor de eerste keer met de RaptoBike lage racer die kant op.
Door dit draadje had ik het idee wel enigszins een beeld te hebben van hoe het er aan toe kan gaan, waarvoor ik erg dankbaar was. Het enige wat nog totaal onduidelijk was, was hoe ik op de Rapto mezelf zou verhouden tot de andere rijders.
Laat ik beginnen met het belangrijkste dat ik meeneem van de ervaring van gisteren: wat is het ontzettend leuk om te racen op een tweewieler!!!
Ik heb echt enorm genoten van de dynamiek, de snelheid en het spelletje onderling, echt anders dan de velomobielraces die toch voor mijn gevoel wat meer draaien om individuele prestaties in je eigen carboncocon en, op een circuit als Assen niet onbelangrijk: hoe hard je de bocht door durft Al met al ben ik dus erg enthousiast en gaat die RaptoBike zeker vaker mee naar een wedstrijd 
Dan de races zelf: het zit in mijn aard om van tevoren me in zo'n wedstrijd te verdiepen. Zo had ik oude uitslagen bestudeerd en een aantal mensen tot "doelstelling" gebombardeerd op basis van mijn weinige ervaring op de Rapto (heb nog geen 200km op het ding gefietst). Op basis daarvan had ik voorzichtig Top 5 in zowel snelle ronde als criterium in mijn hoofd. Bij de open liggers heb je natuurlijk de gebroeders Van Dijk als buitencategorie waar ik me geen enkele illusies over maakte, maar daarachter is een vrij brede subtop had ik gezien. En daar dacht ik wel mee te kunnen strijden. Terecht, zo bleek
Ik weet van mijn wedstrijden in de Milan dat ik redelijk explosief een sprint kan rijden. Bovendien is zo'n RaptoBike écht een heel kittig accelererend fietsje met die voorwielaandrijving. De grote plaat en kleine tandjes achter geven me veel verzetten voor hoge snelheid, dus ik stond wel met vertrouwen in de startrij voor de snelle ronde. Na wat klooien de eerste 10 meter om mijn 2e voet in te klikken (ik durfde het nog niet aan om met 2 voeten ingeklikt en een handje aan de grond te starten, maar dat ga ik nu dus wel oefenen
) volle bak weggeknald. Op het rechte eind aan de overkant van de start zat ik op mijn topsnelheid van 57 km/u. Niet gek voor een tweewieler vond ik. Dat ging lekker en zonder inhouden de bocht dan inknallen was wel heel erg lekker (in de Milan kon ik dat daar niet). Aan de overkant een klein hobbeltje omhoog plus ineens een zucht tegenwind. In het moment 1 tandje teveel teruggeschakeld maar al snel doorknallen en finishen. Resultaat: 3e bij de tweewielers (achter eerder genoemde Gebroeders Van Dijk), 6e van alle deelnemers incl. de velomobielen. Gemiddeld 525W (Piek 875W) en 47,5 km/u. OK, ik kan dus best leuk meedoen
En toen kwam het: het criterium waar hier al veel over getikt is. Vol vertrouwen na de sprint en het inrijden gestart, de Van Dijk laten lopen (Jasper deed het verplicht rustig aan ivm een ander evenement later) maar bij het pelotonnetje voor de 2e plek aangehaakt. Dit pelotonnetje van aanvankelijk 7, aan het eind 5 rijders bleef eigenlijk de hele wedstrijd bij elkaar, kruissnelheid onder in de 40, dat bleek ook voor mij een snelheid die ik kon vasthouden. Ik heb alles wat hiervoor beschreven wordt wel beleefd: hoe je relaxed in een wiel kan rijden (hoge racers vooral, met mijn lage racer ), hoe je aanhaakt als er een snellere rijder langskomt, uitbreekpogingen waarbij bepaalde mensen (he, @Tijanus ) ineens een klap erop geven en doortrekken naar de 50 maar de kern van 5 rijders bleef bij elkaar. Ongeveer een kwartier voor de finish kwam ik op kop van het clubje, dat is inderdaad harder werken. Ik heb toen de fout gemaakt daar te lang te rijden, ik denk wel 5 a 10 minuten. Daarna werd er weer aangevallen en kon ik niet meer dan aanhaken en bij de groep blijven. In de eindsprint voor de plekken 2-6 reed ik wel mee, maar helaas niet vooraan 
De plekken 2-6 finishten binnen een seconde, ik werd 6e. Gemiddelde snelheid nog geen 2 honderdsten km/u uit elkaar. Gemiddeld vermogen getrapt van 250W, een record. Gemiddelde snelheid 41,6 km/u. En wat een ontzettend gave ervaring!
Het moge uit dit verhaal duidelijk zijn dat hier wel een vervolg op komt. Dank allen voor de tips vooraf en dank voor de deelnemers die er zo'n toffe wedstrijd van maakten! Ik zit nog na te genieten!
Tot slot een mooi plaatje, want natuurlijk was onze top ligfietsfotograaf Marten aanwezig om de nodige mooie plaatje te schieten
![[Afbeelding: Whats-App-Image-2026-09-07-at-06-26-13.jpg]](https://i.postimg.cc/0j7DVRC5/Whats-App-Image-2026-09-07-at-06-26-13.jpg)
Door dit draadje had ik het idee wel enigszins een beeld te hebben van hoe het er aan toe kan gaan, waarvoor ik erg dankbaar was. Het enige wat nog totaal onduidelijk was, was hoe ik op de Rapto mezelf zou verhouden tot de andere rijders.
Laat ik beginnen met het belangrijkste dat ik meeneem van de ervaring van gisteren: wat is het ontzettend leuk om te racen op een tweewieler!!!
Ik heb echt enorm genoten van de dynamiek, de snelheid en het spelletje onderling, echt anders dan de velomobielraces die toch voor mijn gevoel wat meer draaien om individuele prestaties in je eigen carboncocon en, op een circuit als Assen niet onbelangrijk: hoe hard je de bocht door durft Al met al ben ik dus erg enthousiast en gaat die RaptoBike zeker vaker mee naar een wedstrijd Dan de races zelf: het zit in mijn aard om van tevoren me in zo'n wedstrijd te verdiepen. Zo had ik oude uitslagen bestudeerd en een aantal mensen tot "doelstelling" gebombardeerd op basis van mijn weinige ervaring op de Rapto (heb nog geen 200km op het ding gefietst). Op basis daarvan had ik voorzichtig Top 5 in zowel snelle ronde als criterium in mijn hoofd. Bij de open liggers heb je natuurlijk de gebroeders Van Dijk als buitencategorie waar ik me geen enkele illusies over maakte, maar daarachter is een vrij brede subtop had ik gezien. En daar dacht ik wel mee te kunnen strijden. Terecht, zo bleek
Ik weet van mijn wedstrijden in de Milan dat ik redelijk explosief een sprint kan rijden. Bovendien is zo'n RaptoBike écht een heel kittig accelererend fietsje met die voorwielaandrijving. De grote plaat en kleine tandjes achter geven me veel verzetten voor hoge snelheid, dus ik stond wel met vertrouwen in de startrij voor de snelle ronde. Na wat klooien de eerste 10 meter om mijn 2e voet in te klikken (ik durfde het nog niet aan om met 2 voeten ingeklikt en een handje aan de grond te starten, maar dat ga ik nu dus wel oefenen
) volle bak weggeknald. Op het rechte eind aan de overkant van de start zat ik op mijn topsnelheid van 57 km/u. Niet gek voor een tweewieler vond ik. Dat ging lekker en zonder inhouden de bocht dan inknallen was wel heel erg lekker (in de Milan kon ik dat daar niet). Aan de overkant een klein hobbeltje omhoog plus ineens een zucht tegenwind. In het moment 1 tandje teveel teruggeschakeld maar al snel doorknallen en finishen. Resultaat: 3e bij de tweewielers (achter eerder genoemde Gebroeders Van Dijk), 6e van alle deelnemers incl. de velomobielen. Gemiddeld 525W (Piek 875W) en 47,5 km/u. OK, ik kan dus best leuk meedoen En toen kwam het: het criterium waar hier al veel over getikt is. Vol vertrouwen na de sprint en het inrijden gestart, de Van Dijk laten lopen (Jasper deed het verplicht rustig aan ivm een ander evenement later) maar bij het pelotonnetje voor de 2e plek aangehaakt. Dit pelotonnetje van aanvankelijk 7, aan het eind 5 rijders bleef eigenlijk de hele wedstrijd bij elkaar, kruissnelheid onder in de 40, dat bleek ook voor mij een snelheid die ik kon vasthouden. Ik heb alles wat hiervoor beschreven wordt wel beleefd: hoe je relaxed in een wiel kan rijden (hoge racers vooral, met mijn lage racer
), hoe je aanhaakt als er een snellere rijder langskomt, uitbreekpogingen waarbij bepaalde mensen (he, @Tijanus ) ineens een klap erop geven en doortrekken naar de 50 maar de kern van 5 rijders bleef bij elkaar. Ongeveer een kwartier voor de finish kwam ik op kop van het clubje, dat is inderdaad harder werken. Ik heb toen de fout gemaakt daar te lang te rijden, ik denk wel 5 a 10 minuten. Daarna werd er weer aangevallen en kon ik niet meer dan aanhaken en bij de groep blijven. In de eindsprint voor de plekken 2-6 reed ik wel mee, maar helaas niet vooraan De plekken 2-6 finishten binnen een seconde, ik werd 6e. Gemiddelde snelheid nog geen 2 honderdsten km/u uit elkaar. Gemiddeld vermogen getrapt van 250W, een record. Gemiddelde snelheid 41,6 km/u. En wat een ontzettend gave ervaring! Het moge uit dit verhaal duidelijk zijn dat hier wel een vervolg op komt. Dank allen voor de tips vooraf en dank voor de deelnemers die er zo'n toffe wedstrijd van maakten! Ik zit nog na te genieten!
Tot slot een mooi plaatje, want natuurlijk was onze top ligfietsfotograaf Marten aanwezig om de nodige mooie plaatje te schieten
Milan SL Mk3 #039 - RaptoBike lowracer - Challenge Hurricane - Thys 222 - Ligfietsclub Noorderligt
