52 minuten geleden
Tim, wat inspirerend jouw bijdrage. En inderdaad, een erg mooie foto.
Gisteren had ik na een thuisrit van twee uur geen puf meer voor wat dan ook maar ik vind het eigenlijk wel leuk als iedereen hier zijn ervaring neer tikt. Leuk voor de deelnemers, om nog even in het moment te blijven, en misschien ook wel leuk voor de meelezers om te zien hoe leuk zo'n wedstrijd is.
Vorig jaar heb ik in Ter Apel mijn eerste race gereden. Zonder enige voorbereiding maar gewoon om het ook eens mee te maken. En ik bleek het leuk te vinden. Want in een race kun je harder rijden dan anders. En dat heb ik ook gisteren weer ervaren. In Ter Apel bleek de Duitse Hanna, die ik mijn eerste race achter me liet, een staartpunt aan haar fiets te hebben gemaakt. En dat scheelde! De eerste race ging ik voorop maar ze haalde me al vlot in en het werd een spannende race waarbij we elkaar een aantal keer inhaalden. Omdat ik vooral sprintvermogen heb, kon ik als eerste finishen. Bij de chicane race ging zij voorop en moest ik echt mijn best doen. In dat parcours zaten veel bochtjes en dat gaf me veel mogelijkheden om toch als eerste te kunnen eindigen.
Ik maakte me dus best zorgen over deze race. Kijk, de wereldtitel heb ik gratis gekregen wegens geen tegenstand, maar ik voelde me toch moreel verplicht die eerste plaats vast te houden. (Zolang natuurlijk de écht sterke dames niet mee deden.) In Assen zijn minder bochten en had Hanna dus meer profijt van haar staartpunt.
De snelle ronde staande start viel me erg tegen. Zomaar met een lage hartslag, oningeklikte schoenen en koude benen ineens gaan rammen blijkt ook voor deze sprinter een probleem. In 750 meter had mijn tegenstandster natuurlijk nog niet veel aan haar staartpunt dus die had ik binnen, maar met minder verschil dan ik had gehoopt.
In het 45 minuten-criterium vloog ze ervandoor en bleef gaan, ik heb zelfs overwogen het op te geven maar ik wist dat dat geen optie was, ik zou haar nooit weer bij kunnen halen. (In de tweede ronde merkte ik ook dat ik mijn helm vergeten was maar diskwalificatie leek me beter dan opgeven.) Ruim 45 minuten lang ben ik achter haar blijven hangen. Heel asociaal vond ik zelf maar ik troostte me maar met de gedachte dat zij tenslotte haar staartpunt had. En ze minderde geen vaart dus inhalen zag ik niet zitten. En in Ter Apel had ik haar al laten weten dat ik nooit zo snel gefietst zou hebben zonder haar voor me, dus ze kende het risico dat ik haar op het laatst zou inhalen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb zelfs gewacht tot de laatste bocht. Je rijdt om te winnen, maar ik heb wel een diepe buiging voor haar gemaakt na afloop. Zij snapt niet dat ik denk die snelheid niet te kunnen halen als ik voorop rijd, ik snap niet dat zij die laatste honderd meter niet wat extra kan geven om me voor te blijven. Ik denk dat dat het verschil is tussen duurrijders en sprinters.
De estafette was vooral grappig en sfeerverhogend. Toen ik merkte hoeveel pijn mijn benen gingen doen heb ik besloten niet meer helemaal voluit te gaan. Dat zou vast het verschil niet maken.
Het was weer een erg leuke dag (het weer werkte ook mee). Bij die vier races sinds vorig jaar heb ik al heel veel gezellige mensen leren kennen. Dus wie dit leest en nog nooit heeft geracet, probeer het vooral eens. Het gaat er niet alleen om dat je wint, het gaat er vooral om dat je jezelf verbaast. Of, zoals Tim het doet, dat je wint van degenen die bij jou in de buurt zitten.
Aan de organisators van de race weer hartelijk dank. Zonder organisatoren missen we deze leuke evenementen!
Gisteren had ik na een thuisrit van twee uur geen puf meer voor wat dan ook maar ik vind het eigenlijk wel leuk als iedereen hier zijn ervaring neer tikt. Leuk voor de deelnemers, om nog even in het moment te blijven, en misschien ook wel leuk voor de meelezers om te zien hoe leuk zo'n wedstrijd is.
Vorig jaar heb ik in Ter Apel mijn eerste race gereden. Zonder enige voorbereiding maar gewoon om het ook eens mee te maken. En ik bleek het leuk te vinden. Want in een race kun je harder rijden dan anders. En dat heb ik ook gisteren weer ervaren. In Ter Apel bleek de Duitse Hanna, die ik mijn eerste race achter me liet, een staartpunt aan haar fiets te hebben gemaakt. En dat scheelde! De eerste race ging ik voorop maar ze haalde me al vlot in en het werd een spannende race waarbij we elkaar een aantal keer inhaalden. Omdat ik vooral sprintvermogen heb, kon ik als eerste finishen. Bij de chicane race ging zij voorop en moest ik echt mijn best doen. In dat parcours zaten veel bochtjes en dat gaf me veel mogelijkheden om toch als eerste te kunnen eindigen.
Ik maakte me dus best zorgen over deze race. Kijk, de wereldtitel heb ik gratis gekregen wegens geen tegenstand, maar ik voelde me toch moreel verplicht die eerste plaats vast te houden. (Zolang natuurlijk de écht sterke dames niet mee deden.) In Assen zijn minder bochten en had Hanna dus meer profijt van haar staartpunt.
De snelle ronde staande start viel me erg tegen. Zomaar met een lage hartslag, oningeklikte schoenen en koude benen ineens gaan rammen blijkt ook voor deze sprinter een probleem. In 750 meter had mijn tegenstandster natuurlijk nog niet veel aan haar staartpunt dus die had ik binnen, maar met minder verschil dan ik had gehoopt.
In het 45 minuten-criterium vloog ze ervandoor en bleef gaan, ik heb zelfs overwogen het op te geven maar ik wist dat dat geen optie was, ik zou haar nooit weer bij kunnen halen. (In de tweede ronde merkte ik ook dat ik mijn helm vergeten was maar diskwalificatie leek me beter dan opgeven.) Ruim 45 minuten lang ben ik achter haar blijven hangen. Heel asociaal vond ik zelf maar ik troostte me maar met de gedachte dat zij tenslotte haar staartpunt had. En ze minderde geen vaart dus inhalen zag ik niet zitten. En in Ter Apel had ik haar al laten weten dat ik nooit zo snel gefietst zou hebben zonder haar voor me, dus ze kende het risico dat ik haar op het laatst zou inhalen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb zelfs gewacht tot de laatste bocht. Je rijdt om te winnen, maar ik heb wel een diepe buiging voor haar gemaakt na afloop. Zij snapt niet dat ik denk die snelheid niet te kunnen halen als ik voorop rijd, ik snap niet dat zij die laatste honderd meter niet wat extra kan geven om me voor te blijven. Ik denk dat dat het verschil is tussen duurrijders en sprinters.
De estafette was vooral grappig en sfeerverhogend. Toen ik merkte hoeveel pijn mijn benen gingen doen heb ik besloten niet meer helemaal voluit te gaan. Dat zou vast het verschil niet maken.
Het was weer een erg leuke dag (het weer werkte ook mee). Bij die vier races sinds vorig jaar heb ik al heel veel gezellige mensen leren kennen. Dus wie dit leest en nog nooit heeft geracet, probeer het vooral eens. Het gaat er niet alleen om dat je wint, het gaat er vooral om dat je jezelf verbaast. Of, zoals Tim het doet, dat je wint van degenen die bij jou in de buurt zitten.
Aan de organisators van de race weer hartelijk dank. Zonder organisatoren missen we deze leuke evenementen!
Litespeed Siena, Koga FPM, Optima Stinger
