Foto's Fietsbennie

[Fietsbennie]

Best wel zenuwachtig fiets ik weg. Ik word ingehaald door een dorpsgenoot met een trommeltje achterop. Daarlerveen maakt zich op voor de laatste werkdag van de week. Ik niet, ik ben vrij. Zeker met de ligfiets onder me. Westwaarts! Ik heb me een vracht bij me waar ze bij firma Mammoet nog van opkijken. Het is best wennen. Ik loop namelijk al een tijdje met de wens om eens een meerdaagse te doen. Hup, waarmaken die goede voornemens.  Dus heb ik me ingelezen, forums uitgeplozen, YouTube bekeken met de vraag: hoe gaan anderen op fietsvakantie? Wat leer ik ervan? Wat ga ik juist niet doen? Lang verhaal kort, na flink verzamelen bezit ik nu een tent, kookgerei en heuse ortliebtassen. Het meeste is tweedehands aangeschaft.

De fiets rijdt als een dweil. Misschien had ik nòg meer wind in de banden moeten doen. Ik trek hem de heuvel bij Hellendoorn over. De rallyauto's scheuren me hier voorbij. Ieder zijn hobby. Dat lawaai is niet aan mij besteed. Zweten geblazen, dus ik doe de jas uit. Achterop knopen dan maar, in de tas past het niet meer.

Nu ik grotendeels Marktplaats heb leeggekocht, is het tijd om een keer de zooi uit te proberen. Op een echte camping. De geplande tocht is kilometers langer dan de vorige keer en ik moet tegen de wind in, en het weegt allemaal nogal wat. Ik stuiter de klinkers over. Wat doe ik mezelf aan?

“Fietsrenovatie”  lees ik met een schuin oog, ergens in de contreien van Luttenberg. Daar hebben ze vast ook een compressor. Ik stap de werkplaats binnen. De vriendelijke meneer, doorgaans met zitfietsen bezig, is belangstellend en neemt de tijd om me te helpen. Ik rij verder, gelukkig een stuk aangenamer nu. Zelfs de voor mij beruchte klinkerweg bij Mariënheem. Deze vermijd ik altijd, maar nu zet ik ermee koers op Raalte. Ik wil de navigatie aan doen. Ook weer een falen in de voorbereiding want ik heb batterijen bij me, die het toch niet doen. Een vluchtig winkelbezoek in Raalte, en ik sta weer met nieuwe batterijen buiten. Ik wens een meneer met rollers en verf in de handen veel plezier. 

Voorbij pontje Olst drink ik mijn koffie. Het zonlicht schittert me in het IJsselwater tegemoet. Roofvogels bidden in de lucht om hun prooi te vangen. Ook hier zie ik mensen om me heen die ik nooit weer zal zien. Ik rijd Oene door, en vraag me af hoe de inwoners zich noemen. Het lukt me aardig om in de “fietsmodus” te komen.

Ik laat de baronnenlijn onder me doorgaan. Een ideale route vanuit deze hoek naar Apeldoorn. Eenmaal bij de ring kom ik aan het denken. De Veluwe moet ik ook nog over maar ik heb amper water meer. Hé, een scoutinggebouw met de deur open. Meestal zijn dat wel vriendelijke mensen. Ik tuf rustig het terrein maar op. Ik wil niet veel tijd meer verliezen. De man aan het werk waarschuwde me dat ik hier niet mocht fietsen en dat het geen openbare terrein was:,,Ik zou graag een beetje water willen, mag ik binnen wat halen?” ,,Ja, binnen…” en verder kwam hij niet of ik beende naar binnen met de flessen. Binnen krijg ik op dezelfde vraag een antwoord:,,om mij wel”, dus sta ik al bij de kraan. Fles halfvol: ,,Meneer, dit is niet de bedoeling, eigenlijk mag u hier niet komen.” Die fles maak ik vol en ik verdwijn. 


Het begint te sputteren als ik bij Asselt de Veluwe induik. Het duurt even voordat mijn bloeddruk weer normaal is. De paadjes hier geven rust. Stukken beter dan de N304. De heide kleurt nog net paars. De bomen kleuren voorzichtig herfst. De zomer is de das om gedaan. Bij knooppunt 37 zie ik een bankje, zeiknat van de regen, en hou pauze daarom staande. Ik zie op het bord dat ik met route weer heb vergist om Radio Kootwijk te passeren. Of, positief gezien, ik geef mezelf een reden een keer weer deze kant op te gaan.


Bij Harskamp ruil ik de Veluwe in voor de Gelderse Vallei. Ik ruil heidevelden in voor grazende koeien. In centrum Lunteren zie ik een supermarkt. Ik waag me tussen de aanbiedingen en hondenvoer.  Ik haal een banaan, en neem gelijk wat water mee, dan hoef ik ook niet over een kogelvrij vest na te denken. Ik fiets langs betonnen bunkers. Best interessant, om me eens een keer in de Grebbelinie te verdiepen. Nu niet, andere keer en door. 


Ik sla linksaf, Amerongen 5 km. De dikke staart van de Utrechtse Heuvelrug over. De flinkste helling van vandaag. Als ik Duitsland ook wil, moet ik oefenen met klimmen. Het was zweten maar ik kom boven. Met al die wielrenners en autoverkeer is het passen en meten, een rotweg als je mij vraagt.


Ik baal een beetje. Het kasteel bij Amerongen kun je niet gratis bekijken. De tuin interesseert me niet. Als ik speciale bloemen wil bekijken ga ik wel naar de Intratuin. Wel hou ik even de laatste pauze en maak de laatste koffie soldaat. Nu durf ik nu wel te bellen met de camping. Een plek voor tent, fiets en Gerwin. De rode loper wordt afgestoft voor mij, Paulien heet me welkom. 
Ik trek de fiets de tweede pont op vandaag. De pont is net weg, ik dood de tijd door een praatje met plaatselijke jongelui met fatbikes. Ook hier schittert zonlicht in het rivierwater van de Rijn mij tegemoet. 


Rechtsaf. De finale. Maar een die ik vreesde. De hele route heb ik al tegenwind, maar door de bosachtige omgeving heb ik er weinig last van gehad. Hier op de Rijnbanddijk heb ik 20 kilometer vol de wind in mijn snufferd. Het is wel trappen geblazen, maar de weidse omgeving maakt veel goed. De kerktoren van Maurik spits in het vlakke landschap naar boven. Haar klok wijst me op het tijdstip dat me amper wat doet.


Ik vergis me in de route. Net onder Ravenswaaij ben ik het lijntje kwijt. Ik kom een boer tegen op een trekkertje met 5 aanhangers vol met appels. Ik vraag grappend of ik er eentje jatten mag. Hij komt lachend en trots van de trekker:,, jij jat niks, jij krijgt de beste van mij.” Kennelijk heeft de bedenker van de route dit soort dingen voorzien.

Ik haal eten voor de avond in een supermarkt in Culemborg en ontbijt voor de volgende dag. De laatste provinciegrens steek ik over. Na 150 kilometer bestemming bereikt. Ik strijk neer op de camping op fort Everdingen, en creëer mijn eigen koninkrijk op een plek die ik zelf uit mag zoeken bij een picknicktafel. Alle aangeschafte zooi bevalt uitstekend en verandert de spanning van de morgen in een heerlijk uitrusten.


Olst


Amerongen 


Rijn


Kamp Fietsbennie