ligfietsers.nl - Ligfiets fotos

Schaduwrijder

Thu, 12 Feb 2026 19:14:45 +0000

In de tijd dat Google Plus bestond was daar een groep die heette Laid Back Bicycles. Gary Solomon was daarvan de eigenaar en ik ben een tijdje moderator geweest.. 1 van de onderwerpen was shadowrider. Plaats een foto van je slagschaduw als ligfietser. Geweldig onderwerp. Het heeft mij niet losgelaten en ik heb weer schaduwrijders gefotografeerd.

Op de HP Velotechnik:

De schaduw van de fietsende fotograaf gefotografeerd
Roepers, CC BY 4.0 , via Wikimedia Commons

Nog een keer op de HP Velotechnik, maar nu de zon in de rug en de schaduw vooruit.

De schaduw op het fietspad van de fietsende fotograaf gefotografeerd
Roepers, CC BY 4.0 , via Wikimedia Commons

En met de Maxi (Sinner Demon 20/26).

De schaduw van de fietsende fotograaf gefotografeerd
Roepers, CC BY 4.0 , via Wikimedia Commons

Volgens mij is op de eerste en derde foto ook nog wat heiligenschijn (beetje onduidelijk, maar toch wel aanwezig) te zien.

Lauwersmeer

Mon, 12 Aug 2024 07:50:40 +0000

Dag 1.

In juni viel een velomobielvakantie in het water door een defect aan mijn Strada, maar nu vond ik nog vijf dagen om erop uit te trekken met de Quatrevelo. Een bezoekje aan het Lauwersmeer stond al lang op het verlanglijstje, dus ik pakte de QV vol en ging er opuit.

Wat een ruimte! Hij zat nog lang niet vol.

Woensdagochtend om 8:15 zat ik in de fiets voor een tocht van 161 km naar Kollumerpomp.

Ik vond het best wel spannend hoe het zou gaan, zo'n afstand met een volgeladen QV. Ik wilde ook niet volledig kapot aankomen, dus ik heb rustig aan gefietst. Het leuke van zo'n lange tocht is dat je langzaam het landschap en de bebouwing ziet veranderen. Volgende keer moet ik echter bij het plannen van een route toch even strategisch langs horeca plannen, want het duurde mij veel te lang voor ik iets tegen kwam waar ik even een kop koffie kon gaan drinken.

Na het opzetten van de tent nog even naar Kollum gefietst voor wat boodschappen. In totaal 171 km gefietst.

Dag 2.

Ik had bedacht om vandaag een stuk in het gebied te gaan wandelen. Aangekomen op de parkeerplaats bij het begin van een aantal wandelroutes werd ik direct aangevallen door horzels en muggen en dat werd niet minder na een stukje lopen. Plan maar omgegooid: dat wordt een rondje Lauwersmeer fietsen. Rustig aan rond het Lauwersmeer gefietst, af en toe stoppend om te kijken welke vogels er allemaal zaten. Daarbij bleek dat een velomobiel een uitstekende mobiele schuilhut is. Vogels herkennen een velomobiel niet als een potentieel gevaar en blijven dus rustig zitten.

Veel vogels gezien waaronder grote groepen lepelaars, kluten en andere steltlopers. Maar de kers op de taart was toch wel de reuzenstern. Die had ik nog niet eerder gezien.

Dag 3.

Er stond een stevige wind, om niet te zeggen een stormachtige wind, die zou de muggen en horzels wel weg blazen, dus de wandeling kreeg een herkansing. Lekker een paar uur door het gebied gewandeld, dat eigenlijk grote overeenkomsten laat zien met de Oostvaardersplassen. Enige verschil is dat je bij het Lauwersmeer de invloed van de Waddenzee ziet in de vogels die hier voorkomen.

Dag 4.

Tijd om het Lauwersmeer te verlaten. Mijn zus heeft een vakantiehuisje in Hooghalen, daar zat zij een weekend met mijn ouders, dus het leek me leuk om daar ook nog een nachtje te slapen. Vandaag dus een ritje van 72 km.

De rit van vandaag was echt prachtig, door een aantal natuurgebieden. Vooral het stuk door het Fochtelooërveen was erg mooi. Ik ben daar even uitgestapt om te lunchen en te genieten van de kraanvogels. Er zat een aantal kraanvogels te roepen, verstopt in het hoge gras en na een tijdje vlogen er twee op.

Dag 5.

Aan alles komt een eind. De laatste etappe: 111 km terug naar huis.

Vandaag leerde mij dat ik volgende keer zorgvuldiger de route moet plannen. Deze route was de korste velomobielroute volgens Brouter, maar zeker niet de mooiste. Vooral veel maïsvelden, kale graslanden en varkensstallen. Soms reed ik door een wolk ammoniak. Deze route was er niet een om te onthouden en ik heb dan ook geen foto's gemaakt.

Mijn zus wel.

Al met al waren het vijf heerlijke dagen. Het reizen met de QV is mij uitstekend bevallen: super comfortabel, gemakkelijk toegankelijke en grote bagageruimte en de lange kap is ook heel fijn om je hoofd uit de zon, de wind en de regen te houden. Kortom: dit smaakt naar meer.

Paastreffen 2024

Mon, 01 Apr 2024 22:24:25 +0000

Ik ben dit jaar weer naar het Paastreffen geweest, zaterdagavond heen, en maandagmorgen terug.
Zaterdag ben ik aan het begin van de middag eerst nog even naar Utrecht op en neer geweest, flamencodansles begeleiden. Aan het einde vertelde ik dat ik die dag naar Deventer ging fietsen. Reactie: "vrijwillig ?!?!"

Ik was om kwart voor drie weer thuis, en was met het uitzoeken en inpakken van spullen en nog wat zaken aan mijn fiets afstellen zo lang bezig dat ik uiteindelijk pas om half zes vertrok. Na een grijze dag met wat miezerregen kwam aan het einde van de middag de zon nog even onder de wolken door en wierp lange schaduwen. Ik fietste over de Veluwe langs Kootwijk en Assel met de ondergaande zon en daarna avondrood achter me. Het was kouder dan ik verwacht had, en ik had mijn handschoenen niet bij de hand, met koude handen tot gevolg maar ik had geen zin om daarvoor te stoppen. Met stijve vingers had ik moeite om mijn navigatie te bedienen. In de late schemering bereikte ik Ugchelen, daar stond ik even stil om mijn lichten in te schakelen, en om mijn handschoenen en een extra mueslireep uit mijn tas op te diepen.

In Schalkhaar, vlak voor mijn eindbestemming, kreeg ik het idee om een zak patat te halen, ik had zo onderhand best wel trek. Maar het pinapparaat in de snackbar daar accepteerde mijn bankpas niet, dus dat ging niet door. Ik kwam even na negen uur aan bij het terrein van Scouting Loaah. In de keuken stonden twee grote pannen met een rest bonenschotel, en een teil met overgebleven salade, ik mocht hier gratis van nemen en maakte daar dankbaar gebruik van.
Het grasveldje stond langs de zijkanten helemaal vol met velomobielen en tenten, alles op vrij korte afstand van elkaar. Naast de houten tafels voor de keet was nog wel wat ruimte en daar heb ik mijn tentje dan maar neergezet.

De belangstelling voor de scheurroute was dit jaar nogal beperkt, we waren met slechts drie gegadigden, Maurice, Bastiaan en ik. Na de klim over de Holterberg waren wij als eersten bij Herberg De Pas bij Haarle. We namen plaats op het terras van dit afgesproken gezamenlijke rustpunt, hoewel we pas een kort stukje van onze route afgelegd hadden. Terwijl we daar met onze koffie en thee zaten zagen we een stoet ligfietsers voorbij komen die zo doorreden zonder ons op te merken. Na onze pauze scheurden we door naar de Lemelerberg. Bij Dalmsholte moesten we volgens de gegeven scheurroute naar het zuiden afslaan om langs het Overijssels kanaal terug te rijden. Mijn voorstel om naar Zwolle te rijden en dan langs de IJssel naar Deventer werd met meerderheid van stemmen aangenomen. Eerder op de dag was de voorspelling geweest dat er een stevig buienfront naderde, maar inmiddels was dit afgezwakt naar weinig tot geen regen die in de middag verwacht werd. Uiteindelijk regende het pas later op de avond. De rit over de Zuidelijke Vechtdijk langs de Overijsselse Vecht was mooi. In Zwolle reden we even een rondje door het historische centrum, daarna staken we langs het spoor de Ijssel over via de Hanzeboog. Vervolgens een flink eind over de dijk langs de Ijssel. Op de Ijsselspoorbrug maakte ik even een fotostop en verloor daardoor de rest van de scheurgroep uit het oog. Ik deed een kort rondje door het centrum van Deventer en haalde bier, chips, een wortel en een paprika in een supermarkt. Wat groente voor in het eten was ik vergeten van huis mee te nemen. Vrijwel gelijktijdig met Maurice en Bastiaan arriveerde ik terug bij het terrein van Scouting Loaah. Ik kookte buiten aan een houten tafel een pot eten voor mezelf, en had alles net op toen de regen kwam.

Ik werd maandagmorgen net als de dag ervoor vroeg wakker. Het grasveld was niet groot genoeg om op voldoende afstand van snurkers te staan. Het opbreken en inpakken ging me redelijk vlot af. Ik ben om zeven uur opgestaan, om half negen vertrokken, en om half twaalf was ik weer thuis. Via de noordkant van Apeldoorn en Hoog Soeren schoot beter op dan mijn route op de heenweg langs het spoor naar Ugchelen en langs de zuidkant van Apeldoorn, hoewel het naar Hoog Soeren een wat grotere klim is. Ik zette s'middags de uitzending van Vroege Vogels van zondagmorgen op en ging even op de bank liggen, en werd wakker ergens tijdens het laatste uur van de drie uur durende uitzending. Ik had wat slaap in te halen.

Foto's zonder verhaal

Thu, 25 Jan 2024 10:41:25 +0000

Showcase fotogalerij met wat je gewoon een mooie foto vindt om te delen.
Waar geen onderwerp of tekst bij hoeft.

Ik trap af met

Fietstocht berichten en beelden

Wed, 26 Jul 2023 22:29:10 +0000

Het is mijn bedoeling om hier een draad te starten waarin iedereen korte berichten en eventueel een paar foto's kan toevoegen van gereden fietstochten. Dat geeft dan hopelijk een leuk gevarieerd overzicht van wat er zoal gereden wordt. We hebben al wel diverse persoonlijke draden met verhalen. Ik heb de indruk dat de meeste mensen daar dan vooral pas iets in schrijven als het echt een indrukwekkende tocht was waar veel over te vertellen valt. Voor mijzelf werkt het in ieder geval zo. Deze draad is dan bedoeld voor de kortere berichten.

Ik heb dit niet zelf bedacht maar afgekeken van de draad "Bilder und Berichte von Ausfahrten und Touren" op velomobilforum.de, iets dergelijks miste ik op ons forum.

Vandaag ben ik naar de Amsterdamse Fijnhout gereden en heb ik een fichte voorblad gehaald, voor mijn eerste poging om zelf een gitaar te bouwen.
Het was ongeveer 70 km heen en 70 km terug, in beide gevallen in ongeveer drie uur gereden. Heen ben ik gereden via Lage Vuursche, Hilversum, langs de Vecht naar Weesp, langs het Amsterdam-Rijnkanaal, over de kade achter het Centraal Station en langs station Sloterdijk door richting de industrieterreinen aan de zuidkant van havengebied Westpoort.

Ik dacht na de regenbuien vertrokken te zijn, maar kreeg er bij Den Dolder nog een over me heen. Daardoor oponthoud door het aantrekken van regenspul, en het een half uur later weer uittrekken omdat de zon weer scheen en het te warm werd.
Mijn telefoon had kuren, en ving uiteindelijk pas in Hilversum een gps-signaal. Zodoende kwam het aan op puur kaart lezen, en dat lukte niet in de regen met natte handen waardoor ik in Den Dolder van mijn geplande route af raakte. Ik vond een oud brandweergebouw met een afdak waar ik de boel kon afdrogen en op basis van straatnaamborden mijn positie kon bepalen. Ik bleek op de N238 te staan, precies de weg die ik dit keer wilde vermijden.

Het stuk door het Spanderswoud dat ik in mijn route had opgenomen beviel me niet, te veel opletten om steeds de juiste afslag te nemen en maar voortploegen over die zandpaadjes. De volgende keer rij ik er wel omheen via de hoofdwegen als ik daar langs kom.

Het stuk langs de meanderende Vecht naar Weesp vond ik wel leuk om te rijden. Weesp bleek een leuk historisch centrum te hebben, dat wist ik niet.

Langs het Amsterdam-Rijnkanaal werd ik ingehaald door een wielrenner die een indrukwekkend uiterlijk nu eens wel met een flinke snelheid wist te combineren. Dat kom ik zelden tegen. Zwart carbon frame, zwarte aerovelgen, zwart aerodynamisch pak, zeer stevige gebruinde kuiten, en dan knalroze sokken en handschoenen. Met een beetje aanpoten kon ik in zijn zog meerijden, met een paar meter afstand want ik vind het niet netjes om een onbekende zo dicht op de huid te gaan zitten. Hij keek een paar keer verbaasd of geirriteerd om - dat zie je niet door zo'n donkere zonnebril - en nam wat eerder dan ik een afslag.

Het stuk door de drukte van Amsterdam heen had ik liever overgeslagen, maar ja, die houthandel ligt nou eenmaal aan de andere kant.

Op de terugweg reed ik via Nieuw-West waar ze best een aardige fietsinfrastructuur hebben met veel vrij liggende fietspaden, en dan langs de A4 en de A2 de stad uit. Ik heb nog nooit zo veel van die fatbike-lelijkerds bij elkaar gezien als vandaag in Amsterdam, bijna net zo veel als brommers.
Van Abcoude tot Loenersloot weer een leuk stuk langs de meanderende Angstel gereden. Ik dacht even dat het een tikfout moest zijn, maar het riviertje heet echt zo.
Bij de Loosdrechtse plassen heb je een dijkje tussen twee plassen met een smal onverhard fietspad, de Dirck A. Lambertszkade tussen de Wijde Blik en de Waterleidingplas. Die heb ik weer eens gereden, dat was al weer een paar jaar geleden, en even op de vogelkijkhut staan kijken.
Via Hollandsche Rading, in Bilthoven onder het spoor door via het fietstunneltje dat Klaphekweg heet, en ook echt solide hekken heeft waar je goed hard tegen aan zou kunnen klappen, en dan Bosch en Duin bereikte ik Zeist, deed daar nog even boodschappen, en reed via mijn gebruikelijke route over de Arnhemse Bovenweg naar huis.

(dit is toch nog een redelijk lang verhaal geworden, sorry daarvoor)

Fietsen naar Ostfriesland

Sat, 08 Jul 2023 14:13:12 +0000

Ik houd mijn fietsvakanties vaak bij op Polarsteps. 'live' te zien voor mijn volgers daar en na thuiskomst maak ik ze publiek beschikbaar.

Ik ben vandaag terug van mijn vakantie naar Ostfriesland. Helaas is mijn Gaucho op Norderney ernstig kapot gegaan dus het is geen volledige ligfiets vakantie geworden. Ik heb me vanaf dat moment beholpen met mijn stadsfiets voor tochtjes terwijl vrouwlief mij liggend vergezelde, en afstanden hebben we daarna per auto gedaan, daar vertrouw ik mijn stadsfiets niet voor. Al met al hopelijk nog genoeg ligfietsgehalte om hier te delen.

Als je het leuk vindt kun je mijn verslag hier lezen:

https://www.polarsteps.com/GeBoelders/75...tfriesland

Gé

Eitje

Sun, 11 Jun 2023 13:27:40 +0000

Al dagen verheug ik me op het beloofde mooie weer, en ben ik van plan om een fijne vakantiedag te nemen. Van mijn baas -lees innerlijke slavendrijver- mag het, dus onze neuzen staan dezelfde kant op: naar Coevorden.

Ik heb's ochtends geen haast, laat de temperatuur eerst maar wat oplopen.
Als ik om 9 uur vertrek is het ruim 12 graden, en windkracht 3 uit het noordoosten.
Niet verstandig om mijn tocht te beginnen met de wind in de rug, maar ik vertrouw dat de ligbatterij mij indien nodig redt van mijn overmoedigheid.

Bij Klijndijk overwin ik de N34, en voordat ik bij 't Haantje ben, zie ik een fazant zie zijn/haar jongen aan de wereld introduceert. De tocht begint al goed.
Even verderop zijn mensen in hun tuinen aan t werk. Kennelijk hebben ze elkaar daarin geïnspireerd.
Het fietspad langs de weg is van klinkers, en de bomen zorgen dat ik af en toe "oeoeh", "aaaah" of "au" uitroep. Vooral ter hoogte van het zwembad heeft het pad flinke gaten.

Om in Noord Sleen te komen kan ik het sneaky tunneltje onder de N381 nemen. Die gaat parallel aan de autoweg naar beneden, en aan beide kanten waar de tunnel daadwerkelijk onder de autoweg doorgaat, zijn onoverzichtelijke haakse bochten. Ik doe daar kalm aan, en pingel uit voorzorg met mijn bel.
Net voor de 2e bocht hoor ik stemmen, die ik hier andere keren niet hoor, ik ben op m'n hoede.
Al in de bocht zie ik de bron van de stemmen, ongeveer 3 schoolklassen met jongelui komen me tegemoet, netjes twee aan twee fietsend, de leerkracht in de voorhoede fluitend als een dolgedraaide scheidsrechter. Het werkt, ze zien me. Ik hoor een jongedame roepen: "Zo'n ding wil ik ook!" Yeah

Met een tevreden grijns peddel ik door Noord Sleen en Sleen. Sfeervolle dorpen met oude rietgedekte boerderijen. Het is er rustig. Een oude man zit met z'n rug naar t raam z'n krantje te lezen.

Aan de Jongbloedvaart is meer beweging, mensen laten hun hond uit, en er zijn meerdere rugzakwandelaars. Het paadje is amper breder dan mijn fiets, het naastgelegen zandpad te mul om naar uit te wijken.

Ik pauzeer daar bij de ingang van bloeiend grasland, hectares rood-roze pracht ligt voor me.
Links zie ik in de verte het verkeer op de A37 glimmen, rechts schuift zwartbont vee langs de horizon. Ter plekke heerst zalige rust, en zoemen libellen als groene kamikaze helikoptertjes om me heen.
Ik kan het daar wel n dagje uithouden, maar Coevorden komt niet naar mij toe, dus hup, verder trappen maar.

Bij Holsloot zoef ik moeiteloos onder de N34 door, en even verderop ga ik puffend over de A37, en dan richting Dalerveen.
Coevorden nog maar 9km, lees ik daar op een bordje. Had ik toch langer naar die grassprieten moeten staren. Alle tijd voor een Lf14-omweggetje. Op de kaart zie ik dat die weg bos en heide schampt, het is daar vast mooi.

Ik verheug me als ik voor me het wegdek zie veranderen van hobbelende klinkers naar biljartlaken-teer. Maar de bordjes zijn onverbiddelijk: "rechtsaf, niet miepen, verlaat 'Marokko' en ga verder hobbelen over 'Schimmelarij'."

Na een tijdje kom ik, ondertussen voorzien van een verse laag croma, door Dalerveen. En tot mijn verbazing passeer ik daar een van de wandelaars die ik eerder bij Sleen al heb ingehaald. Als ik zóveel pierewaai moet ik wel echt in vakantiestemming zijn.

Afgelopen augustus fietste ik ook via deze route naar Coevorden, en de afslag die ik toen heb gemist tuf ik ook nu blindelings voorbij. Dan maar langs het Stieltjeskanaal. In een voortuin zie ik een monumentale rode beuk staan, wat een beauty.

Mijn plan is om in Coevorden op een terras aan de markt te lunchen, eenmaal ter plekke blijkt die vol te staan met kramen. Ja, waar anders.
Hierdoor heb ik t geluk dat ik moet omrijden, en langs mooie oude panden kom, waaronder het kasteel.

Op het gewenste terras wordt ik met belangstelling begroet, en vertelt de uitbater dat er zomers altijd iemand komt "met zo'n capsule". Ik heb m'n best gedaan om de man nog ietsjes meer enthousiast te krijgen voor liggen, mét of zonder capsule.

Na n heerlijke luie salade onder de platanen bij Plein 18, heb ik brandstof genoeg om verder te gaan. Ik ben n beetje van t padje af, en fiets onbedoeld richting de Krim. No place to be, dus wegwezen.
Na de N34 sla ik dan ook als n haas rechtsaf, ga tussen graslanden en schijnbaar her en der neergestrooide huizen en boerderijen naar Steenwijksmoer.
Na knooppunt 53 kom ik over een prachtig breed en iets kronkelend fietspad in een eveneens prachtige omgeving. Gezegd moet worden dat het aanvankelijk brede pad steeds een beetje smaller wordt, maar het blijft zeker de moeite waard.

In Dalerpeel ga ik in noordelijke richting, met de bedoeling om via Nieuw Zwinderen en Zwinderen richting Gees te gaan.
Jammer genoeg ben ik na een verkeerde afslag veranderd in een onovertroffen dwaalligt. Ik heb geen idee meer waar ik precies ben, en besluit op safe te gaan, en de borden richting Dalen te volgen.
Ja ik weet het, hoog tijd voor Komoot en vriendjes.

Hoewel niet volgens plan, is het geen straf om daar te fietsen. Aan de waterkant bloeit de gele lis. Er ligt hooi te wachten om in pakken geperst te worden, en zwaluwen scheren over t land.
Na Dalen, Holsloot en de Jongbloedvaart, ga ik via Sleen naar het sfeervolle pareltje Diphoorn.

Tijdens mijn hele rit zie ik veel eikenbomen die door rupsjes zijn kaalgevreten. Als t stil is kun je ze haast horen knabbelen. Maar 't is niet stil, er staat wind, die in de loop vd dag is toegenomen.
Met steun van de accu ga ik verder langs t Oranjekanaal en o.a.Valtherbos.

Gekko ruikt de stal, en gaat steeds sneller. Op naar een welverdiend extra schepje kettingsmeer.

De tochten van Jos

Sun, 28 May 2023 09:25:49 +0000

Gisteren mijn eerste > 100km ligfietstocht gemaakt. En geïnspireerd door Fietsbennie (alhoewel ik zijn schrijverskwaliteiten nog niet heb), hierbij een kort verslag. En ik ben nog niet zo van het foto's maken maar dat ga ik proberen te verbeteren

Het doel was om meer dan 100km te ligfietsen. Via Brouter (profiel: ligfiets snel) een tocht uitgezocht daarbij rekening houdend met de windrichting (NO) en het feit dat de treinen op zaterdagochtend niet zo vroeg rijden. Het werd een tochtje richting onze oosterburen (Gronau).

Rond 5:50 vertrokken.

Via de F35 Almelo door

Vervolgens via het buitengebied (met onderweg konijnen en reetjes) via Hertme, Deurningen, Lonneker aangekomen in Gronau.
Bij het lokale winkelcentrum wat drinken, broodjes en zonnebrandcrème gekocht. En weer op pad.

Gronau uit werd ik voor een aantal kilometers over een 100km weg gevoerd. Ik moet zeggen dat ik dat wat minder vond maar om 08:30 op zaterdagochtend is er nog niet veel verkeer.
richting Nederland over een fantastisch hobbelpad: egale inzinkingen van20 cm diep of zo (is op de foto niet zo goed te zien, fiets wel grappig maar haalt de snelheid er wel uit)

Onderweg bij een leuk rustpunt even gezeten (zaten helaas ook muggen te rusten dus dat was wat minder) en aangezien de temperatuur aan het stijgen was de korte broek aangedaan (het was 6°C toen ik vertrok, dat vond ik toch wel iets te fris voor een korte broek).

Na het eten verder gefietst. Langs het Rutbeek, Beckum, Delden langs het kanaal naar huis. Helaas wordt er aan het kanaal gewerkt. Dus de eerste omleiding heb ik netjes gevolgd maar bij de tweede had ik zo iets van bekijk het maar. Ook omdat het windvoordeel dat ik verwacht had te hebben toch wel tegen viel (of ik was gewoon moe na meer dan 90 kilometer) dus bij de tweede opbreking eigenwijs en met de fiets aan de hand gaan lopen. Dat druk wel het gemiddelde. De laatste 5 - 8 km iets van de geplande route afgeweken zodat ik toch nog wat windvoordeel had en na 103 km fietsen en bijna 6 uur te zijn weggeweest was ik weer thuis.

Geen zadelpijn, wel vermoeide bovenbenen. Het was leuk en de moeite waard. Ik denk dat ik het vaker ga doen (en misschien een keer mee met MooiTwente )

Van Zeeland naar Groningen: mijn eerste meerdaagse fietstocht

Mon, 01 May 2023 15:42:48 +0000

Enige jaren geleden stapte ik over van een goede, gewone Trek toerfiets op een speed pedelec om woon-werk van een kilometer of 25 enkele reis te gaan fietsen. Vanaf dat moment eigenlijk ben ik steeds meer gaan inzien dat je met een fiets, mits je een beetje tempo kunt maken, best een behoorlijke actieradius hebt. Die dingen zijn niet voor alleen in je dorp/stad en af en toe erbuiten op een mooie zondag, althans niet voor mij. Het was toen al dat het mij te binnen schoot dat ik misschien wel eens van mijn ouders in Middelburg naar huis in Noord Groningen kon fietsen. Maar ja, hoe moet dat met de actieradius van zo'n speed pedelec? Het idee zakte wat weg....tot de Quest in beeld kwam...

Afgelopen september haalde ik hem op: Quest #229, mijn eerste velomobiel. En al vrij snel realiseerde ik me dat dit niet alleen een geweldig apparaat was maar dat het ook mijn uitdagingen van accu-bereik op zou lossen voor die fietstocht. Zo gezegd zo gedaan ben ik na een gewenningsperiode een en ander concreet gaan maken en afgelopen week was het zover!

Ik had bedacht dat het wel leuk moest blijven en dus ging ik er 3 dagen over doen, het totaal van de route die ik voor ogen had was een kilometer of 400. Dat betekent ergens overnachten en ik koos voor kamperen. Dus tentje mee, slaapzak etc etc. Past dat wel?

Ja, dat paste gelukkig dus Quest op de aanhanger en richting Middelburg!

Dag 1

Na een relaxte dag bij mijn vader was het dan op een zonnige donderdagochtend, Koningsdag, zover: alles inladen en vertrekken. Doel van dag 1 was het pittoreske Acquoy, vlakbij Leerdam, zo'n 150km fietsen.

Het eerste deel van de route was bekend terrein, ik ben opgegroeid in Middelburg en had gekozen voor de route langs de zuidkant van het Veerse Meer omdat we vroeger altijd zo naar mijn opa en oma reden (met de auto, dat wel ). Dwars door Middelburg reed mijn vader nog even mee met zijn e-bike. Ik kon zo rustig aan doen want 25 km/u kost zelfs met belading weinig moeite . Ik had mezelf voorgenomen om mijn hartslag actief in de gaten te houden (op mijn Garmin 820, gemeten en doorgestuurd via ant+ door mijn Garmin smartwatch). Zo kon ik monitoren dat ik me niet teveel inspande en zo, dat was de theorie, die 3 dagen >120km per dag goed volhouden.

Na een toeter naar mijn vader dus wat harder gaan rijden en de voorgenomen hartslag van 125-130 bpm bracht me, ondanks een wat ongunstige Oostenwind, rond de 33 km/u kruissnelheid. Zo kom ik er wel Ik passeerde vlot Arnemuiden fietste langs Vliegveld Midden Zeeland langs het Veerse Meer waar ik als kind vele uren in mijn zeilbootjes op heb doorgebracht. Een mooi, breed en recht fietspad: gemaakt voor een VM dus...Al snel stak ik de sluis over bij Kats en kon ik richting de Zeelandbrug die al snel opdoemde...

Met die kampeeruitrusting erin gaat het wat minder soepel omhoog maar het lukte op buitenblad, zoals eigenlijk alles wat ik heb gefietst sinds ik de Quest heb Er stond een bordje met een snelheidslimiet op de fietsstrook van de Zeelandbrug: 15 km/u. Dat gaan we dus niet doen

Na de brug langs Zierikzee richting Bruinisse waar ik op de Grevelingendam na de eerste 50 km het tijd vond voor een korte pauze. Het weer was heerlijk die dag, zij het met een frisse wind. Staand op de dam weer een herinnering aan het water ernaast waar we recenter ook al eens langs gevaren zijn door de Krammersluizen, toen we met onze huidige zeilboot een vergelijkbare tocht over water hebben ondernomen. Even lekker de benen strekken, een appel eten en meteen aanspraak van de mensen die met hun camper daar stonden. "Waar is je vlaggetje?" (je bedoelt dat een object van 3 meter lang, 1 meter hoog in knaloranje met gele bovenkant niet genoeg opvalt?) "Hoe hard gaat zo'n ding?" (zo hard als ik trap) "Zit er een motortje in?" (nee)....jullie kennen ze wel....

Lekker uitgewaaid weer de fiets in en DOORRRR...Inmiddels reed ik op mij onbekender terrein, zeker met de fiets. De navigatie en route heb ik met Komoot gedaan en dat is me erg goed bevallen. Weinig onmogelijke passages. Het enige wat me soms opviel is dat Komoot me af en toe om de paar kilometer adviseerde om aan de andere kant van de provinciale weg op het fietspad verder te gaan. Die adviezen heb ik veelal genegeerd, maar verder een goede route en navigatie dus. Ik fietste langs (gelukkig niet óver) een aantal vrijmarkten uiteraard, veel vlaggen en vrolijke mensen. De charme van dorpen doorkruisen op Koningsdag.

Na de Haringvlietbrug (waar ik één van de 4 medeliggers tegenkwam: een heuse tandem) leidde de route me over een aantal erg leuke dijkjes (oa Schuringse Dijk was erg mooi) met mooie dijkwoningen, veel bloesembomen via Strijen en Mookhoek richting Dordrecht. Daar mocht ik met de tunnel onder het Dordse Kil door (55 km/u in de afdaling ) om vervolgens Dordrecht snel weer uit te gaan en over weer een mooi stukje polder richting een pontje naar de Biesbosch.

Tijdens het wachten uiteraard weer aanspraak (Vlaggetje, hoe hard, motortje?) van een echtpaar met e-bikes die me vervolgens trakteerden op de overtocht met hun strippenkaart, erg aardig!

Door de Kievitswaard in de Biesbosch (ook mooi daar!) richting Werkendam en parallel aan zo'n razende snelweg (de A27) weer de Merwede over richting Gorinchem. Bij passages van elke plaats, groot of klein, merk je toch altijd weer hoeveel bekijks zo'n velomobiel krijgt. Smartphones in de lucht, wijzende kinderen, lachende of gillende tieners en gefrustreerde wielrenners Na Gorinchem richting Spijk en vanaf daar over een prachtige dijkweg langs de zuidzijde van de Linge. Druk weggetje wel, maar oh zo mooi met bloesems, karakteristieke huizen, een mooi riviertje en een lekker zonnetje. Ook verdedigingswerken van de Nieuwe Waterlinie passeerde ik. In Asperen zocht ik de lokale supermarkt op voor proviand voor die avond en na 146,6 kilometer, kleine 6,5 uur met een bewogen gemiddelde van 27,4 km/u eindigde ik de eerste dag op een rustige camping in Acquoy waar ik warm onthaald werd en weliswaar voelde dat ik niet stil had gezeten, maar ik ook zeker niet kapot was. Ik zag nog 2 dagen erna nog wel zitten.

Dag 2 en dag 3 volgen ook nog, maar ik merk dat ik er stiekem wel wat tijd in stop, zo'n verslag. Dus dit gaat in etappes :-)

Wordt vervolgd!

Terugblik paastreffen 2023

Tue, 11 Apr 2023 21:16:59 +0000

Ik ben dit jaar naar het Paastreffen geweest van vrijdagavond t/m maandagmorgen. We hebben best wel geluk gehad met het weer, op vrijdag stond de voorspelling voor zaterdag en zondag op redelijk grijs weer en 20%-30% kans op wat zon. In de praktijk hebben we twee behoorlijk zonnige dagen gehad. Op vrijdagavond miezerde het, en op maandag trok er weer een buienfront over het land.
In de voorafgaande week heb ik s'nachts buiten getest of mijn lichte slaapzak zou kunnen volstaan, maar nee het moest toch wel de drieseizoenen-slaapzak worden, en dat is best een flink pak. Ik bleek ruimtegebrek te hebben bij de bepakking van mijn fiets. Dit heb ik opgelost door een gitaarhoes als zijtas te gebruiken, dat gaf net de extra ruimte die ik nodig had.
Ik had met gitaar, kampeeruitrusting, proviand en een oude zware verrekijker ongeveer 24 kilo aan bagage bij me. Met nieuwe goed opgepompte banden, een nieuwe derailleur en een recent schoongewassen en gesmeerde ketting liep het allemaal best soepel. In het begin heb ik nog een paar keer moeten stoppen om dingen te verstellen omdat het begon aan te lopen bij mijn achterwiel, dat kreeg ik uiteindelijk onder controle. Ik ben na De Klomp (bij Veenendaal) vanaf de N224 linksaf een stukje in noordelijke richting gegaan en dan over fietsknooppunten 40, 56, 80, 11, 81, 82 (Goorsteeg - Immenweg) naar Roekel door natuurgebieden Luntersche Buurtbosch en De Valouwe. Een mooie route met zandwegen met een verhard fietspad, maar dat fietspad is wel erg hobbelig. Om zes uur s'avonds vertrokken (later dan plan) en half acht aangekomen, het laatste stukje in de miezerregen.
Nadat ik mijn gitaar had binnen gezet en mijn tentje opgezet, meldde ik mij voor de soep met brood waarvoor ik me had ingeschreven. De soep bleek al op, wel was er nog genoeg brood. Er was wat fout gegaan met de telling, men dacht dat alle soepklanten al geweest waren en had de soep opgemaakt. Degene die soep had gegeten maar zich later realiseerde dat hij zich hiervoor niet had ingeschreven gaf me een zakje instantnoedels, en dat gecombineerd met veel brood gaf me toch nog een goede avondmaaltijd. Ik heb later toen ik het hele voorval al weer bijna vergeten was onder protest ook nog mijn soepgeld terug in ontvangst genomen.

Op zaterdag ben ik op tijd opgestaan omdat ik mee wilde met het rondje Vogels kiek'n georganiseerd door Marloes. Het was s'morgens nog behoorlijk klam met een vochtige lucht, als ik tegen mijn binnentent aanstootte dan vielen er druppels naar binnen. We vertrokken om half negen met zijn vieren en toen was het inmiddels al zonnig weer. Marloes leidde ons via een grotendeels verkeersluwe route naar de Arkemheense polder, het eerste deel over fietspaden aan de westrand van de Veluwe, en dan langs de zuidkant van Putten naar Strand Nulde. Vervolgens van fietsknooppunt 38 tot 51 over de oude zeedijk, en van daaruit terug via Nijkerk en Barneveld naar Otterlo. Op de zeedijk ligt een mooi breed fietspad in goede staat, en het was er redelijk druk met groepen wandelaars, wielrenners, elektrische rechtopfietsers en rolschaatsers. Marloes vertelde ons dat het nieuwe fietspad er pas een paar jaar ligt, en dat het gebied een grotere soortenrijkdom heeft gekregen sinds er met de boeren een regeling is opgezet met hogere waterstanden en geen maaien in het broedseizoen. Her en der stonden vogelaars in groepjes of als eenling in kijkers te turen. Ook wij zijn op meerdere plekken afgestapt om vogels te kijken met onze meegebrachte verrekijkers. En een gevorderde vogelaar gunde ons een blik in zijn enorme kijkkanon. We hebben tussen de vele ganzen de volgende vogels waargenomen: grutto's en kemphanen, twee zomertalingen, een kievit, een lepelaar, een graspieper, en een leeuwerik gehoord maar niet gezien. Misschien ben ik nog wel een of twee bijzondere soorten vergeten, ik ben zelf niet zo serieus dat ik aantekeningen van waarnemingen bijhoud. Een actiefoto van vogelkijkende ligfietsers ben ik vergeten te maken.

In Barneveld haakte een oranje carbon Quest XS bij ons groepje aan. Het leek zo afgesproken, maar ze vertelde ons dat het puur toeval was dat we langs kwamen rijden terwijl ze even stilstond om haar navigatie in te stellen.

Op zaterdagmiddag ben ik nog solo een rondje over de Veluwe gaan rijden. Mijn doel was om de Loenense watervallen eens in het echt te zien. Dat is maar een kilometer of twintig richting het oosten vanuit Otterlo. De watervallen zijn aangebracht in de Vrijenberger Spreng, een door de mens gegraven beek die in noordoostelijke richting van de Veluwe afloopt, en uitmondt in het Apeldoorns Kanaal. De zandweg die langs de spreng loopt heet ook Vrijenberger Spreng. Deze reed ik af zodat ik eerst langs de Kleine Loenense Waterval en daarna langs de Grote Loenense Waterval kwam. De kleine is niet zo veel kleiner dan de grote, en vond ik eigenlijk mooier. De grote ligt dicht bij een parkeerplaats langs de N786, en daar was het nogal druk.

Ik ben teruggereden via Radio Kootwijk. Op weg ernaartoe had ik een mooie afdaling over een strak fietspad tussen stuifzanden waar ik tegen de 50 km/uur haalde met een net ingehaalde en vervolgens aangehaakte wielrenner in mijn kielzog, die ik even later nog een keer passeerde omdat ik een afslag gemist had. Kort voordat ik Radio Kootwijk bereikte voelde ik opeens rare schokjes in mijn aandrijving en ik hoorde klikgeluiden, in alle verzetten. Bij een eerste inspectie kon ik niets vinden in de aandrijving, alles zat goed op zijn plaats, en de schokjes en klikjes waren ook niet waarneembaar als ik mijn fiets op zijn kop zette en de trappers ronddraaide. Ik ben toen maar verder gereden en heb nog even boodschappen gedaan. De schokjes waren vervelend, maar de aandrijving voelde niet wezenlijk minder efficient aan.

Terug op de camping heb ik na een kop thee mijn fiets voor nadere inspectie op zijn kant gelegd op een bankje midden op het veld. Al snel had ik hulp van meerdere ligfietsers bij het zoeken naar het probleem. De eerste diagnose na controle van trapas, derailleur en derailleurwieltjes was dat mijn cassette een beetje los zat. Niemand heeft onderweg natuurlijk zo'n speciale cassette-afnemer bij zich, maar met twee dunne inbussleutels en een tang kon een ligfietsende fietsenmaker de cassette wel iets strakker vastzetten. Bij een korte testrit daarna bleek echter dat het probleem niet verholpen was. Na het avondeten ben ik verder gegaan met zoeken. De Rotte Rijder die in een blauw-witte Milan rijdt vond uiteindelijk nadat hij zelf een kort stukje op mijn fiets gereden had de oorzaak: er was een tand verdwenen uit mijn kettingrol, degene die onder de zitting zit waar het trekkende deel van de ketting langs loopt. Hier was dus niets aan te doen op korte termijn. Duimen dat de kettingrol niet verder uit elkaar valt, en doorrijden.

De volgende morgen was ik redelijk vroeg wakker. Het vertrek van de scheurroute was pas om tien uur, ik deed dus rustig aan, en was daardoor uiteindelijk net te laat voor het vertrek van de scheurgroep. Ze waren net vertrokken toen ik aan kwam zetten. Ik ben de oprit afgestoven en zag toen ik om de hoek kwam nog net in de verte de achterste velomobiel van de scheurgroep rijden. Met een minuut of twee sprinten kon ik aanhaken.

Na een vlotte rit achteraan over de Eder heide en Ginkelse heide waarbij ik geen gelegenheid kreeg om even bij te komen raakte ik de scheurgroep nogmaals kwijt doordat de ketting van mijn voorblad liep door een kuil. Ik zette nogmaals de achtervolging in en reed rechtdoor op een kruispunt net voorbij een spoorovergang waar de uitgezette route linksaf ging. Bovenaan een hellinkje zag ik niemand in de verte over een lange rechte weg en bedacht me dat ik fout moest zitten. Ik activeerde de route op mijn telefoon, ging terug en nam de juiste afslag, met de verwachting de route verder solo te rijden. Maar even later stond de hele groep me op te wachten, en ik verontschuldigde me voor mijn geklungel.

Er voegde zich nog een achteropkomer bij de groep, en we reden met een stuk of zeven velomobielen (3 Quests, 1 DF, 1 QV, 2 Milans, misschien ben ik er nog eentje vergeten) en vier open liggers (2 M5 high racers, 1 Chamsin, 1 Hurricane) verder. Het ging lekker vlot door tot de Italiaanse weg, een klinkerpaadje met twee haarspeldbochten tegen de Boersberg bij Doorwerth op. Bovenaan stonden we met zijn allen een tijdje te wachten op de blauwwitte Rotte Rijder, die onderaan de berg een schakelprobleem had dat hij even handmatig moest oplossen. Maar hij was al lang boven en iedereen voorbij gereden, ik heb daar zelfs een foto van. Ik ben nog een keer beneden gaan kijken en zag hem daar niet meer. Toen reden we door en stond hij ons even verderop op te wachten. Het was scheuren en stilstaan met deze groep.

We kwamen later dan de kletsgroep en de gezinsgroep aan bij De Wageningsche Berg en Arboretum Belmonte. Ik wierp een blik over de uiterwaarden van de Nederrijn, liep een rondje door het Arboretum, en keuvelde wat met verschillende ligfietsers die daar rondliepen. Ik kwam uiteindelijk samen met Maurice uit Amsterdam terug bij de parkeerplaats om te constateren dat de rest van de scheurgroep al vertrokken was. We zijn als duo verder gereden over de scheurroute die ons tot aan de voet van de Grebbeberg leidde, dan een stuk in noordelijke richting in het gebied rond het Valleikanaal, en dan in oostelijke richting door Bennekom naar het in de bossen gelegen grote pannekoekenhuis De Panoramahoeve. Het was prettig samen rijden met twee open liggers met redelijk vergelijkbaar rijgedrag.

Na de lunch reden we met een gehalveerde scheurgroep van een Quest, een QV en drie open liggers het laatste stuk terug door natuurgebied Planken Wambuis, over smalle onverharde fietspaden. Een mooie route maar niet zo lekker rijden voor velomobielen, en door tegenliggers en voor ons rijdende gezinnen schoot het bepaald niet op. Het laatste stukje over verharde fietspaden en wegen hebben we met de drie open liggers (Maurice, Walter en ik) nog even lekker doorgescheurd.

Voor het avondeten hebben we met een handvol mensen buiten in de zon groenten zitten snijden en een flinke lading gekookte eieren gepeld.

Ik had nog een wens: een keer zelf zien hoe mijn flamencogitaar in een hoes in een velomobiel te passen is. Via dit forum heb ik al eens vernomen dat er wel een paar modellen velomobiel zijn waarbij dit moet kunnen. André die op de camping naast me stond met zijn Quest bood me de gelegenheid om dit te proberen en moedigde me aan ook maar gelijk even een proefritje te maken. De gitaar paste in de hoes inderdaad vrij makkelijk aan de linkerkant naast het achterwiel, en zodanig dat je er niet tegenaan zit. De korte proefrit was mijn allereerste in een velomobiel en onwennig en een beetje eng. Ik kwam op ruim 40 km/uur en realiseerde me toen dat ik mijn eigen reflexen niet vertrouwde met een type stuur en remhendels die nogal afwijken van wat ik gewend ben. Het gevoel in de eerste bocht op snelheid was ook wel een verrassing. Opperste concentratie en afremmen toen ik op een stukje tweerichting fietspad twee naast elkaar rijdende tegenliggers kreeg. Ook heb ik het achteruit steken omdat je een bocht niet haalt eens kunnen uitproberen. Ik heb André's velomobiel gelukkig zonder brokken terug naar de camping kunnen rijden.

De laatste avond heb ik net als de vorige avond nog wat gitaar zitten spelen. Door vermoeidheid, enigszins stijve handen, en een zeurende kloof in mijn linkerduim voelde mijn spel voor mezelf betrekkelijk rommelig en niet helemaal bevredigend aan. Maar ik heb er toch wel meerdere positieve reacties op gekregen.

Op maandagmorgen was iedereen aan het opbreken en inpakken. Ik was een van de laatsten die klaar was voor vertrek. Met volle bepakking en een schokkende en klikkende aandrijving ben ik terug naar huis gereden via doorgaande wegen die ik ken, en was in een uur en twintig minuten vlot weer thuis.

Ik ben nogal belabberd met het onthouden van namen, veel mensen heb ik daarom omschreven in plaats van ze met naam te vermelden.

Van Gogh fietsroutes Drenthe

Mon, 10 Apr 2023 08:11:25 +0000

Recent zijn er in Zuidoost Drenthe nieuwe lokale bewegwijzerde fietsroutes met een bepaald thema uitgezet, waaronder drie fietsroutes geïnspireerd door Vincent van Gogh:

https://www.drenthe.nl/cultuur-erfgoed/v...ietsroutes

Afgelopen dagen heb ik deze drie voor het grootste deel nagefietst (m.uv. het stuk door en rond Hoogeveen). Hieronder een impressie:
Twee rondjes beginnen en eindigen bij het van Gogh huis in Veenoord, waar Vincent een aantal maanden logeerde en aan zijn schilderijen en tekeningen werkte.

Langs de routes staan doorkijkpanelen met info over de schilderijen die hij heeft gemaakt en waar hij inspriatie heeft opgedaan:

Oostersebos:

Zweeloo:

Bewegwijzering:

Oostopgaande bij Nieuwlande

Paasbult van Zwinderen

Kasseienstroken rond Gees

Het nieuwe fietspad door het Geeserstroomgebied ligt ook op de route

Rebus

Sun, 02 Apr 2023 18:46:22 +0000

Vandaag was een zeldzame dag waarbij mijn puf, tijd en het weer samenwerkten om wat klusjes aan mijn trike te doen. Allereerst heb ik mijn remmen afgesteld zodat ik niet meer eerder van huis hoef om op tijd te remmen. Met de nieuwe torx schroevendraaier bleek dat een fluitje van een cent. Ook heb ik een luide dingdong bel gemonteerd zodat ook de oudere heren aan de kant gaan tijdens het inhalen. Verder heb ik wat aan de spoorstang gedraaid. Ik heb de discussie daarover niet gevolgd, dus ik heb maar de aanname gedaan dat de voorwielen parallel moeten staan. Verder heb ik een nieuwe spiegel gemonteerd. Dat bleek geen succes, want mijn fiets werd daardoor zo'n 15 centimeter breder, waardoor ik het tuinhek niet meer uit kan.

Vanwege het mooie weer besloot ik ook mijn attitudeprobleem tegenover kunst aan een nader onderzoek te onderwerpen. Ik wist een kunstwerk te staan voor de rechtbank in Lelystad, en dat wilde ik bezoeken. Daarnaast wilde ik eens een nieuwe route naar het centrum uitproberen.

Die route was geen succes. Onderweg werd ik bekogeld door twee jongens op een brommer met kleverige limonade. Gelukkig zijn er nog geen wespen in deze tijd van het jaar. De route was vergeven van de hindernissen zoals vrouwen met kinderwagens, zwaargebouwde honden met moeilijk opvoedbare baasjes en rebbelende wandelaars die fietspadbreed hun verhaal deden. Ik was daar wel blij mee want ik heb uitgebreid mijn remmen en mijn bel kunnen testen.

Het kunstwerk in kwestie bleek een soort rebus te zijn. Dat was wel een revelatie.

Het gaat hier om personen op wie de overheid de pik heeft. De verdachte aterling wordt voorgesteld door een dievenmasker. Hij bevindt zich half in en half buiten een half gesloten ruimte. Deze kubus zal het gevang verbeelden, en het feit dat hij half open is zal erop duiden dat de veronderstelde schavuit nog slechts één been verwijderd is van boetedoening. De rol van de parasol en het skateboard is nog een beetje onduidelijk.

Anders gaat ie kreuken, denk ik.

Kortom, een leerzame rit die een stukje duidelijkheid verschaft over de benadering van kunst. De volgende keer neem ik een andere route.

Signal de Botrange

Sat, 03 Sep 2022 19:40:59 +0000

Ik heb afgelopen zondag een tocht gereden die ik al lange tijd in mijn hoofd had: vanuit Geleen naar Signal de Botrange in de Hautes Fagnes, het hoogste punt van België (694 meter), via Aachen en de Vennbahn / RAVeL-L48. Op de terugweg ben ik via Verviers, Maastricht en langs het Julianakanaal gereden. De tocht was ongeveer 185 kilometer, met 1100 hoogtemeters stijgen. Ik ben om kwart voor negen s'morgens vertrokken en was om zeven uur s'avonds terug.

In Heerlen reed ik over een fietspad langs het spoorrangeerterrein, en vond aan het einde van het Mijnmuseumpad een grote trap naar het Maanplein. Geen probleem want ik krijg mijn 17 kilo zware fiets met een paar kilo bagage en proviand nog redelijk goed trappen op en af getild. Het Pancratiusplein lag bezaaid met bierviltjes en andere sporen van het uitgaanspubliek op zaterdagavond. Horeca-personeel was bezig met de schoonmaak.

Op de grens met Duitsland staat een oud douanekantoor.

In Aachen liep/fietste ik een rondje door het oude centrum. Vervolgens door naar het beginpunt van de Vennbahn dat bij Bahnhof Rothe Erde ligt.

Ik heb 63 kilometer over de Vennbahn gereden tot aan Sourbrodt. Het fietspad loopt deels over Duits en deels over Belgisch grondgebied, en draagt in België de naam RAVeL-L48. Het is een mooie goed onderhouden brede fietsweg die in Zuidelijke richting kronkelt, en waarmee je vrij makkelijk aardig wat hoogtemeters maakt door het goede wegdek en doordat de weg steeds zo loopt dat de hoogteverschillen geleidelijk gaan. Het is veelal vals plat, en af en toe wat duidelijker over een helling. Bij de nadering van een kruising is vaak het fietspad groen geverfd. Er staan af en toe informatieborden met een overzichtskaart en toeristische informatie.

Bij Sourbrodt was de weg opgebroken over ongeveer een kilometer. Met een inrijverbod en omleiding waar niemand zich wat van aan leek te trekken.

Bij Signal de Botrange een pauze van ongeveer een half uur gehouden om fotos te maken en een boterham te eten. Er is een trap gemaakt van zes meter hoog die je op kunt klimmen om de 700 meter te bereiken, dat heb ik natuurlijk ook gedaan.

Ik was vergeten van te voren Wallonië in te laden in mijn offline navigatie. Daarom volgde ik min of meer op de gok een route langs doorgaande wegen waarbij het pijltje zo goed mogelijk in de richting van Eijsden bleef wijzen. Dit bracht mij langs Jalhay, Verviers, Dison, Battice, Julémont, Mortroux, Bombaye en Berneau. Fietsstroken of fietspaden zijn er meestal niet in Wallonië, wel neemt het gemotoriseerde verkeer over algemeen de moeite om je met ruime afstand in te halen. Ik maakte tussen Botrange en Jalhay en tussen Jalhay en Verviers kilometers lange afdalingen waarbij ik zonder te trappen snelheden tussen de 45 en 60 km/u reed.

In het centrum van Verviers was er een evement met cover bands aan de gang, met aardig wat rondlopend pubiek. Door het centrum stroomt de rivier de Vesdre. daarna was het een flinke klim naar Battice. Hierna wederom lange afdalingen die wat minder stijl waren en waarbij ik wat meer meetrapte.

De laatste paar kilometer voor de grens zat ik in het Vlaamse deel van België en was er opeens een fietspad. Via Rijkholt en Gronsveld bereikte ik Maastricht, waar ik een rondje door het centrum maakte en een nogal prijzig ijsje at. Aan de noordkant van Maastricht vond ik een route met fietspaden langs het Julianakanaal. In de bomen langs het kanaal hangt veel maretak. Ik reed langs het kanaal tot Elsloo, waar we vroeger met het hele gezin gingen wandelen in het bos met de karakteristieke snel stromende beekjes en de aan de bomen hangende lianen. De stijle oude dorpsstraat met hobbelige klinkers kwam ik netaan opgereden zonder af te stappen. Ik reed via Beek en Neerbeek om Chemelot heen en bereikte Geleen-Zuid.

Zonnegloren goes Django

Wed, 10 Aug 2022 21:11:54 +0000

Ik ben met de ligfiets met kampeerspullen en gitaar vanuit Doorn op en neer geweest naar "Zonnegloren goes Django", een evenement voor spelers en liefhebbers van gypsy swing in Sellingen, Oost-Grongingen. Sellingen en de Sellingerbossen liggen in een mooi gebied langs de Ruiten-Aa.

De dagen voor vertrek legde ik de laatste hand aan een nieuwe zelfgemaakte staarttas, en maakte ik een zijtas op maat voor mijn eigen fiets. De avond voor vertrek was ik uiteindelijk om 1 uur s'nachts klaar met de zijtas. Ik vertrok hierdoor de volgende morgen pas om elf uur, uren later dan ik van plan was.

Op vrijdag reed ik naar Sellingen via Amersfoort - Nijkerk - Putten - Ermelo - Harderwijker bossen - Beekhuizerzand - Hulshorst - Nunspeet - 't Harde - Wezep - Zwolle - Nieuwleusen - Den Westerhuis - Pieperij - Fort - Zuidwolde - Ten Arlo - Hoogeveen - Geesbrug - Boswachterij Gees - Meppen - Aalden - Zweeloo - Noord-Sleen - Klijndijk - Valthe - Valthermond - Valthermussel - Zandberg - Jipsingboermussel - Sellingerbeetse - Borgertange - Sellingerzwarteveen. Er stond een matige noord-westen wind, over het geheel genomen zijwind, die ik geregeld schuin van voren of schuin van achteren had.

De gereden route op brouter

In Amersfoort kwam ik langs deze sticker op een fietsstoplicht: "De eerlijke brommer". Ik vind het een uitstekend concept.

Het beekhuizerzand was een mooi gebied om doorheen te fietsen. Ik moest een paar meter lopen vanwege stuifzand.

De gekozen route voerde mij door veel saai agrarisch rechttoe-rechtaan-landschap. Het gebied langs de Reest op de grens tussen Overijssel en Drenthe was hierop een uitzondering.

Ik arriveerde na ongeveer 195 kilometer fietsen tegen acht uur s'avonds, nog op tijd om bij daglicht een plek voor mijn tent uit te zoeken, deze op te zetten, en een avondmaaltijd te bereiden.

Op zondag ben ik een eindje Duitsland in gereden, tot net over de rivier de Ems, langs Walchum, Steinbild en Dörpen. Ik kwam op de wegen net over de grens in Duitsland aardig wat fietsers tegen, misschien wel meer dan in Nederland. Er is best veel fietsinfrastructuur in dit stuk Duitsland, en in redelijk goede staat. Bij de grens met Nederland aan het einde van de Bourtanger Straße was er een oude slagboom, die een kleine dertig jaar geleden uit dienst is genomen: "Ehemaliger Schlagbaum des Grenzüberganges Neurhede-Bourtange. Freigabe des Grenzüberganges durch die Aufhebung der europäischen Binnengrenzen ab 01.01.1993."

Bourtange zag er met de vijfpuntige stervorm en de met grachten omgeven vestingwerken wel interessant uit op de kaart. Het is een openluchtmuseum waar je vrij rond kunt lopen, en als je een toegangskaart koopt kun je een aantal van de historische gebouwen in. Het is een vesting die dateert uit de Tachtigjarige Oorlog, en in de eerste helft van de achttiende eeuw verder uitgebouwd werd. De oude huizen in Bourtange zijn bewoond. Voor meer informatie zie www.deverhalenvangroningen.nl/thema/grensland

Het was een zomerse zondag en de terassen op het pleintje in het centrum zaten vol met dagjesmensen. Naast het terras staat een groot donkerrood geverfd houten paard met een bordje: "Het houten paard - Reconstructie van een martelwerktuig. De gestraften werden op het paard gebonden, waarna gewichten aan hun voeten werden bevestigd. Gemaakt in 1988."

Er staat een gereconstueerde houten molen van een model dat in zijn geheel geroteerd werd naar de wind, anders dan de latere uit steen opgetrokken molens.

In de nacht voor de reis terug naar huis zaten we tot vier uur s'nachts bij een vuurtje te praten en te spelen. Ik werd de volgende morgen om half tien wakker. Nadat ik had ontbeten, mijn spullen had ingepakt en op mijn fiets geladen, en van iedereen afscheid genomen, vertrok ik uiteindelijk pas om 1 uur s'middags.

Ik wilde via een andere route terug naar huis en hoopte een wat meer gevarieerde route te rijden. Ik koos een route via Ter Apel - Nieuw Weerdinge - Weerdinge - Emmen - Achterste Erm - Dalen - Coevorden - Gramsbergen - Hardenberg - Bergentheim - Beerzerveld - Geerdijk - Vroomshoop - Daarle - Hellendoorn - Haarle - Heeten - Schalkhaar - Deventer - Twello - Teuge - Apeldoorn - Ughelen - Hoog Buurlo - Boswachterij Kootwijk - Westeneng - Wekerom - Driesprong - Ede - De Klomp - Valkenheide - Doorn. Er stond een zwakke noordenwind die ik meestal schuin van achter had, en soms als zijwind.

De gereden route op brouter

Op het Raadhuisplein in Emmen stond ik even stil om mezelf in te smeren met zonnebrandspul en wat eten uit mijn tas te halen.

In Coevorden reed ik even door het centrum naar het centrale marktplein.

Ik reed van Coevorden tot Vroomshoop langs het Kanaal Almelo - De Haandrik, en dat was prettig fietsen. Voor de rest was het over het algemeen ook een prettig fietsbare route, alleen op de Eekteweg - Haarlesedijk tussen Haarle en Heeten was het kilometers lang zwoegen over hobbelige klinkerwegen. Een volgende keer zou ik daar liever een eindje omrijden.

Ik had een lekke band in Gramsbergen bij de jachthaven langs de Kanaaldijk-West, en later nog een keer na een kort rondje door het oude centrum van Deventer in de buurt van de Wilhelminabrug. In beide gevallen was het het voorwiel, en moet de oorzaak geweest zijn dat ik hard op een drempel inreed. In Deventer was dit ook duidelijk doordat ik direct na de drempel een lekke band had, de keer daarvoor niet, toen heeft het waarschijnlijk nog een paar minuten geduurd voordat een beschadiging van de binnenband echt een lek werd. In beide gevallen zaten er twee kleine scheurtjes van een ongeveer twee milimeter breed aan de zijkant van de binnenband, paralel aan elkaar op ongeveer een centimeter afstand. Er was niets te vinden aan scherpe voorwerpen die door de buitenband heen gekomen waren of iets dergelijks, en de velg en de binnenkant van de buitenband zagen er nog goed uit. Ik denk dat de combinatie van de zware lading van de fiets en een onvoldoende gevulde luchtdemper in de voorvork bijgedragen hebben aan dit probleem. In Gramsbergen kon ik in het haventje het water van het Kanaal Almelo - De Haandrik gebruiken om de buitenband en de velg te bevochtigen om te helpen de buitenband weer om de velg te leggen, en daarna mijn handen te wassen. In Deventer hetzelfde met het water van de IJssel.

Ik had gedacht nog bij daglicht de Veluwe te kunnen doorkruisen, en dan aan het einde misschien een stuk in het donker te rijden. Maar door alle opgelopen vertraging van twee keer een band plakken redde ik dit niet. Ik reed met invallende schemering ten westen van Apeldoorn het Willemsbos en vervolgens Boswachterij Ugchelen-Hoenderloo in. In de late schemering reed ik zonder lichten in de stilte over het fietspad tussen Hoog Buurlo en Harskamp met rechts van me het avondrood en links van me een laag staande bijna volle maan. Er was verder niemand, in de verte zag ik Radio Kootwijk liggen.

Ik had kleine lampen bij me. Het laatste stuk reed ik over bekende wegen waarvan ik weet dat het wegdek er goed is. Ik was uiteindelijk na 205 kilometer fietsen om half een s'nachts weer thuis.

E achter V: Roze papiertje wel verdiend!

Sun, 03 Jul 2022 00:39:09 +0000

Zoals sommigen hier wel weten had ik al een tijd een Milan met schade staan, waar ik al een paar keer een poging tot reparatie aan gedaan had. Een stukje was ik wel gekomen, maar met name het grote gat in de linkerflank kreeg ik niet gedicht zonder een kilo of zes aan plamuur te moeten verwerken. Niet zoals het hoort; het stuk in kwestie heb ik er dus alweer twee keer uit geslepen. In Dronten kunnen ze dat beter, en ze hebben een proefrijfiets staan waar een goede mal van getrokken kan worden, waarmee die reparatie heel veel gemakkelijker wordt!
Gezien m'n "better half" met de schade-Milan moet kunnen rijden is er ook nog wel een beetje haast bij, dus de afspraak gemaakt om 'm in Dronten te repareren zodat ik een mal en wat hulp heb. Echter moet het ding dan dus wél naar Dronten, en gezien ik geen auto meer heb (en ook geen dakdragers) moet ik daar dan een busje voor huren. Of toch niet?

1. Een fiets achter een fiets?
Paulus van velomobiel.nl zag ik een tijd terug met hun karretje van de spuiter terug naar de zaak rijden, en er schijnt ook een klant te zijn die de een velomobiel achterstevoren achter een andere fiets bond om van Lelystad naar Dronten te rijden; hoewel dat volgens velomobiel.nl vrij zwaar schijnt te zijn vond ik het toch de moeite waard om een poging te doen. Om een beetje een indruk op te doen heb ik de Milan in kwestie eerst eens van de opslag naar m'n nieuwe huis gesleept:

Dat ging veel soepeler dan ik verwacht had! Zelfs met de bakfiets ervoor haalde ik 30 km/h, de Milan rolde soepel mee, ging niet scheef ofzo en de bakfiets leek voor de meeste weerstand te zorgen. Grootste probleem was dat het achterwiel zo nu en dan de grond raakte; die er voor transport even uit halen zou eventueel nog een oplossing kunnen zijn.
Ik zou ik echter niet zijn als ik niet met een bakfiets de dik 120 km naar Dronten zou willen afleggen. Zadelpijn is een keuze, en ik kies er niet vaak voor Maarja, hoe krijg je een Milan op de juiste hoogte om achter een andere Milan het achterwiel van de grond te houden?

2. Toch maar een karretje bouwen!
Na wat overleg in de Rotte Rijders appgroep leek een karretje toch de beste optie: de industrieel ontwerper in ons groepje had binnen no time een bouwtekening gemaakt waar ik wel wat mee zou kunnen. Als ik zou kunnen lassen, en aan allerlei specifieke fietsonderdelen zou kunnen komen. Wat mij echter opviel is dat dat ontwerp voor een aanzienlijk deel leek op het kinder-fietsaanhangertje dat ik een aantal jaar geleden had, en waarom zou ik het wiel opnieuw uit moeten vinden? Dan maar even wat late-night marktplaatsen en voor je het weet ben je dan de trotste bezitter van een fraai uitgevoerd geveerd kinderkarretje met een koppeling met veer-scharnier en slechte bekleding:

Na wat schetsen in de groep was ik hier dus even aan het passen en meten. Het leek me het handigst om de achterste fiets ook met de neus vooruit te plaatsen; de racekap blijft dan vanzelf dicht, en de stroomlijn blijft zo goed mogelijk. Het achterwiel net áchter de kar en de voorwielen op een nog te bouwen frame vastzetten leek me het meest logisch. Met de gewichtsverdeling van een Milan in gedachten vermoedde ik ook dat de kogeldruk daarmee mee zou vallen; het achterwiel van het trekkend voertuig optillen is levensgevaarlijk, maar de band door het asfalt heen proberen te duwen is niet veel beter. Approval van de industrieel ontwerper en het werkbouwtuig in onze groep kwam ook, dus het was buizen halen geblazen!

Al snel ontdekte ik dat ik een fikse uitdaging had: Hoe bevestig je een hobbyknobbel aan een Milan? Bij een DF of QV zijn er voldoende stevige carbon delen aan de achterzijde die je met een extra plaatje aan de binnenkant kan gebruiken om een trekhaak aan te bevestigen. De Milan is echter letterlijk overal dun waar hij niet draagt, dus een trekhaak in de carrosserie gaat zéker schade opleveren. De achterbrug is wel stevig, maar om daar nou een gat dwars doorheen te boren vóór de achteras... mwah, dat voelt ook niet zo lekker met mijn gewicht. Eerst maar even verder met de rest, dan komt de oplossing hiervoor later vanzelf wel.

Hier heb ik het aanhangertje ontdaan van alles boven het basisframe. De voorste pootjes van het basisframe (linksonder op de foto, op de 2 hoeken van de kar) heb ik er later ook nog afgeslepen; de body van de Milan leunde hierop, op die manier vastsjorren zou geheid de onderkant beschadigen.

Bij het construeren van de lange dissel kwam ik tot de conclusie dat het veel simpeler moest dan met een in een S-bocht gebogen buis. Echter kon ik daardoor het oorspronkelijk ophangpunt niet inzetten; dit zit aan de linkerkant van de aanhanger, terwijl ik juist rechts m'n derailleurkap heb zitten en daar dus ergens een verbinding wilde maken. Aanhanger op de kop gebruiken ging ook niet, ivm de vering en de starre as die dan in de weg zou zitten.
Om de dissel aan de aanhanger vast te maken moest ik dus lange bouten hebben... dit was gisteravond om 20:45u, ik had geen zin om binnen 10 minuten naar de bouwmarkt te racen en dan een discussie met de beveiliger te moeten aangaan over dat ik écht binnen vijf minuten weer buiten zou staan. Creatieve oplossing it is!

Nu bedacht ik een tijd geleden dat ik m'n fietsverslaving ook graag terug zie in de woonkamer, en kwam destijds op het idee om een fietswiel tot lamp om te bouwen. Daarvoor ben ik destijds op zoek gegaan naar fraaie racefietswielen en als gevolg van dat crea-bea project heb ik dus een licht overschot aan quick release assen. Die zijn best sterk en met een verend deel in een bout komt de boel minder los; samen met wat veerpootveertjes van een DF heb ik bovenstaande bedacht

Nou, dan zit de dissel eraan en is het dus tijd om te passen! Ik wilde de achterste Milan om aerodynamische redenen zo dicht mogelijk achter de voorste hebben; een licht verstoorde luchtstroom met een kleine slipstream kan je mijns inziens het best zo snel mogelijk weer oppakken en weer omvormen in een laminaire stroom. De dissel moest dus ingekort worden. Ik heb dus een flink stuk afgezaagd, en e.e.a. daarna vastgezet. Er zit een dunnere buis met een wat dikkere wand in de beide buitenste buizen; deze heb ik omwonden met tape (om speling te voorkomen), er aan beide kanten helemaal in geschoven en e.e.a. daarna met een aantal bouten aan elkaar gezet.

3. De trekhaak
Maar... waar moest die aanhanger nou precies aan vast zitten? Ik heb altijd een beetje gemengde gevoelens gehad bij lijmen. Het kán supersterk zijn, en is dat ook vooral wanneer het aan je vinger zit en je die per ongeluk op een andere vinger drukt, maar soms laat het ook gewoon los op zo'n moment dat je denkt... WHY? De tijd begon echter te dringen: Het was al na tienen, ik zou de volgende dag rijden; No guts, no glory!

Om e.e.a. zo goed mogelijk te doen heb ik de achteras en de trekhaak eerst opgeschuurd met P180 schuurpapier, daarna een slangklem om de achteras gehangen (losjes), beide oppervlakken schoongemaakt met thinner en dat even laten drogen, ondertussen wat epoxy gemengd, beide oppervlakken stevig ingesmeerd, de trekhaak vastgeplakt en op spanning gezet met de slangklem. Of het sterk genoeg zou zijn? Ach, dat merken we vanzelf he

4. De testrit
Nadat ik m'n vriendinnetje even gebeld had (ook belangrijk!) stond ik weer in de garage, monteerde de lampjes, en ondanks dat de epoxy nog niet knetterdroog was wilde ik toch even een klein testritje maken met de kar. De Milan stond er echter al op, dus die mocht meteen mee
Heel voorzichtig reed ik weg, en die achterste Milan begon me toch te wiebelen! Mijn idee was "wat buigt breekt niet", maar met flex in de (redelijk buigbare) dissel, een veer als scharnierpunt en dan ook nog ongedempte vering in de aanhanger werd het wel heel veel Ik kon op dat moment nog niet goed bepalen in hoeverre het het rijden zou bemoeilijken. Besloten even een korte "veiligheidstest" te doen: Hard optrekken naar net over de 30 km/h, en dan stevig remmen. De trekhaak gaf geen krimp, en hoewel ik daar op zich blij mee was zette ik de combinatie toch ietwat gedesillusioneerd weg. Wat dacht ik nou, in een avond even een aanhanger in elkaar prutsen die goed genoeg is om te doen waar een fabrikant honderden of misschien zelfs wel duizend euro voor zou vragen?

5. De generale repetitie?
Gisteravond lag ik pas rond 2:00 onder de veren. Het oorspronkelijk plan was om met een betrouwbare, geteste combinatie om 6:00 te gaan rijden en rond 10:00 in Dronten te zijn, maar enigszins gedemotiveerd was ik eigenlijk wel, en zin om dat stuk te rijden op 4 uur slaap had ik evenmin. De wekker zette ik uit, en ik besloot om vanochtend maar gewoon even een rondje buiten te rijden, zodat ik de aanhanger verder kon verbeteren. Naar Dronten zag ik eerlijk gezegd niet helemaal gebeuren.
En zo stapte ik rond 9:00 in de GT; tóch bepakt en bezakt, want mocht het dan meevallen, dan zou ik door kunnen rijden. Ik reed tergend traag weg, en heb nog nooit zóveel aandacht gehad tijdens een fietsritje, haha. Blijkbaar is een velomobiel toch een stuk minder raar dan een velomobiel met een aanhanger met daarop nóg een velomobiel
Het rijgedrag viel me niet tegen; accelereren zorgde voor wat "wipbeweging" in de Milan op de kar, maar eenmaal op snelheid (20 km/h) veranderde dat in een subtiel gewieg dat in het stuur van de GT totaal niet voelbaar was. Ook in bochten voelde het eigenlijk beter dan verwacht: Ergens in de verte was er een klein duwtje opzij van de aanhanger te bespeuren in de eerste vlot genomen bocht naar rechts, maar veel minder dan wat ik van ongeremde aanhangers achter een auto gewend ben. Dan maar iets meer geweld toepassen: Klinkerweggetje, paar wat scherpere bochten en een stukje ruim 30 km/h rijden. Dan even een tussenstop, om te kijken of de trekhaak nog vast zit...

Ik tilde dus aan de dissel de trekkende Milan op, met nul zichtbare beweging in de hobbyknobbel, en dacht "Weet je wat? Je rijdt gewoon een kilometer of 10 rustig richting Dronten, en als de boel dan nog heel is, gaan we gewoon kijken hoe ver we komen!". Met het idee niet te ver terug te hoeven lopen als de boel vroeg stuk ging, reed ik met veel koppel weg (het rolt wel wat moeilijker met zo'n kar erachter), en langs de A20 reed ik al even ruim boven de 40 km/h "Rustig rijden" zit nog steeds niet helemaal in mijn woordenboek.
De combinatie gaf echter geen krimp, en duwde ook niet vervelend bij de eerste afdaling @ 45 km/h. Bergop is het wel een pittige combinatie, en ook accelereren kost veel meer kracht dan ik op basis van puur het extra gewicht zou verwachten.

Bij Gouda zag ik een groepje bukkers voor me die niet héél erg hard gingen, en natuurlijk kon ik het niet laten om te versnellen, te bellen, "FIETSER!" te roepen, en ze in te halen met een velomobiel op de aanhanger

Een vriend van me woont in Nieuwkoop, en ergens speelde ik al met het idee dat ik de combinatie daar zou kunnen parkeren als het in deze regio toch mis zou gaan. Net voor Nieuwkoop kwam echter de test van eindbaas-omvang: Ik draaide van het fietspad met een aardig vaartje de weg op, en raakte met het rechtse wiel van de aanhanger een stoeprand. De hele aanhanger kwam los van de grond... en kwam gelukkig weer recht neer. Nog steeds gaf de koppeling geen krimp, en hiermee had ik het vertrouwen dat de combinatie wel heel ging blijven tot Dronten.

Na Noorden ging het soepel; Nog wat bukkers plagen langs het Amsterdam-Rijnkanaal, even bij een watertappunt stoppen om de flessen weer vol te krijgen (ik had eigenlijk verwacht weer thuis te komen, weet u nog?), en een paar punaises in de achterband op de Vogelweg. Tijdens die laatste stop had ik trouwens een leuk gesprek met een paar fietsende Engelse toeristen die de velomobielen uitgebreid bekeken hebben. Ze waren onderweg van Berlijn naar Rotterdam; super vriendelijke gasten en volgens mij ook bezig met een supertoffe fietsvakantie.

En voor je het weet sta je dan in Dronten!

6. Conclusie
Het kost flink wat extra kracht om ermee weg te rijden, maar de stabiliteit is prima en als het eenmaal rolt is de snelheid zeker niet dramatisch. Ik heb minder snel gereden dan m'n oorspronkelijk plan van 30 km/h (gemiddeld), en dat zat 'm niet eens zozeer in de kruissnelheid (die lag wel aardig in lijn met m'n verwachting), maar met name in een onvoorzien nadeel: Met zo'n lange combinatie rijd je de bochten heel voorzichtig, waar ik er normaal op behoorlijk tempo doorheen ga. Verder afremmen en weer optrekken kost meer tijd dan ik verwacht had. Overigens merkte Peter@ICB op dat er héél erg slome banden onder de kar zitten (ik hoorde ze inderdaad wel zoemen op hogere snelheid), dus mogelijk leggen we er een setje F-lites onder voor de terugweg, gewoon om eens te proberen.

Toch vind ik m'n aanhanger wel een blijvertje, al is het maar omdat het ding weinig ruimte in beslag neemt, vrijwel niets gekost heeft en altijd weer een keer van pas kan komen als er een fiets echt stuk is of wanneer ik iets naar de stort moet brengen ofzo (nog maar ff denken of ie de bakfiets helemaal kan vervangen).

Dat karbrouwsel, ik ben er wel blij mee!