Mijn (on)Gezondheid

[Wim -de roetsende]

Het is meer een wedstrijd zonder strijd. Iedereen ondergaat het verloop van de wedstrijd wel of niet gelaten en probeert het zo lang mogelijk uit te houden zonder gele kaarten op te lopen in de vorm van een ernstige aandoening, laat staan een directe rode. Verder valt er niet zoveel te strijden, want je hebt niet echt een tegenstander. Desondanks, heb je geluk dan haal je de blessuretijd.

Juist, dit is ook hoe ik er tegenaan kijk. Uiteraard respecteer ik ieders eigen gedachtegang of mening. In de berichten hierboven staat slechts die van mij.

Toen ik na een jaar weer iets beter werd en mij iets minder ziek voelde en toen na het tweede jaar mijn bloedwaardes eindelijk enigszins normaliseerden, had ik echt het gevoel dat toen mijn reservetijd (bonustijd/blessuretijd/enz.) begon. Eigenlijk voelt dat na 21 jaar nog steeds zo.