24-Apr-2018, 01:12 PM
Ik rijd altijd vrij rustig langs paarden. Meestal bel ik ook altijd even om de berijder van het paard te laten weten dat er iemand komt, om eventueel berekend te zijn op een omstuimige paard.
Komt een paard mijn kant op gelopen met weinig speelruimte om er ruim langs te gaan, dan ga ik er langzaam voorbij, en houd ik eigenlijk de benen stil om niet met de bewegende benen aandacht te trekken. Heb het idee dat die bewegende benen een grote oorzaak zijn van angstwekkende gedachten bij een paard. Zie ik dat een paard onrustig wordt, dan stop ik meestal in z'n geheel op redelijk ruime afstand zodat het paard in de eigen tempo langs kan lopen.
Gaat prima. Kan me maar heugen in tien jaar dat er slechts eenmaal een paard recht voor mijn neus bijna begon te steigeren.
Denk dat de meeste ligfietsers wel vrij snel merken dat paarden extra angstig worden, en honden juist extra enthousiast van ligfietsen (in tegenstelling tot conventionele fietsen). Honden hebben vaak de neiging om met je mee te gaan rennen. Vind ik zelf altijd wel hilarisch (uitgezonderd die ene keer dat een hond het een goed idee vond om net voor mijn neus mijn pad te willen kruizen).
Komt een paard mijn kant op gelopen met weinig speelruimte om er ruim langs te gaan, dan ga ik er langzaam voorbij, en houd ik eigenlijk de benen stil om niet met de bewegende benen aandacht te trekken. Heb het idee dat die bewegende benen een grote oorzaak zijn van angstwekkende gedachten bij een paard. Zie ik dat een paard onrustig wordt, dan stop ik meestal in z'n geheel op redelijk ruime afstand zodat het paard in de eigen tempo langs kan lopen.
Gaat prima. Kan me maar heugen in tien jaar dat er slechts eenmaal een paard recht voor mijn neus bijna begon te steigeren.
Denk dat de meeste ligfietsers wel vrij snel merken dat paarden extra angstig worden, en honden juist extra enthousiast van ligfietsen (in tegenstelling tot conventionele fietsen). Honden hebben vaak de neiging om met je mee te gaan rennen. Vind ik zelf altijd wel hilarisch (uitgezonderd die ene keer dat een hond het een goed idee vond om net voor mijn neus mijn pad te willen kruizen).
