Vandaag ben ik blij omdat.....

[Niels van der Wal]

Gister avond had ik een feestje in Arnhem. Zoals wel vaker nam ik de weg door de uiterwaarden naar de brug bij Ewijk. Het is prettig fietsen. Halverwege staat een grote boerderij op een terp. Redelijk hoog, maar bij echt hoog water stroomt het water binnen. Er zal geen houten vloer in liggen.
Het was donker; in mijn voorlamp zag ik een grote plas op de weg liggen. Prettig, dacht ik, dan kan ik mijn wielkasten schoon spoelen. De plas had echter geen einde; het was ook geen plas maar water uit de Waal die in de uiterwaarden stroomde. Ik stopte om me af te vragen wat te doen.
Omdraaien en terugfietsen naar de dijk was geen optie; de zijkant van de weg was niet meer te zien en omdraaien zou uitstappen in 10 cm water betekenen om de fiets handmatig te keren.
Ik kende de weg wel, hij was bijna recht. Aan de zijkanten kon ik de hekken van de weilanden zien. Als ik er midden tussen fietste, dan bleef ik waarschijnlijk op de weg. Zo fietste ik verder. Ik wist wel dat de weg hier ligt afliep, omdat ik er altijd prettig vaart kon maken.
Na een paar honderd meter dacht ik asfalt te zien. Er 'op' rijdend bleek dit geen asfalt, maar organische zooi die hier op het water dreef. Ik fietste door en merkte dat mijn kont nat werd. De bladeren, riet en takken remde mijn Snoek; als het een berg werd moest ik uitstappen om de fiets los te maken. Dit bleek gelukkig niet nodig.
Na 100 meter takkenzooi zag ik iets wat op asfalt leek. Het was ook asfalt. De uiterwaarden waren hier hoger en fietste weer op het droge. Ook het gras aan de zijkanten was er weer. Ik stopte en stapte uit. Onder de zitting stond een laag water; ik kon me in dit stuk geen ontwateringsgaten herinneren, maar wel voorin. Ik reed de snoek op het gras, tilde hem achter op en zetten hem op zijn neus. Al het water kon er zo uitstromen. Ik kon verder fietsen :-)

Bij het feest aangekomen pakte ik mijn tas die ik achter me in de ruimte naast het achterwiel gezet had. De zijkant was nat. De tas had ik op de pomp gezet, die hier altijd ligt. Hierdoor was het water van de uiterwaarden niet door de tas gestroomd. Het droge overhemd wat ik meegenomen had was nog steeds droog.
Het werd een gezellig feest; zoals vaker reageerde mensen verbaasd toen ik weer naar huis fietste. Veel te ver in hun beleving.

Niels, duikboot, van der Wal