Foto's Fietsbennie

[Fietsbennie]

De straten zijn nog nat. Plassen water getuigen van de onweersbuien die de laatste echo van de zomer weg hebben gespoeld. Misschien had ik zelf ook zo’n opfrisbeurt nodig. Ik heb de laatste tijd niet echt grote afstanden afgelegd. De rondjes die ik reed niet echt bewonderenswaardig, noch heb ik bijzondere dingen bezocht.

Nu ik een aantal weken daags de fiets weer moet pakken om op het werk te komen, gaat het beter met me. Ik voel me fitter, en heb meer zin om dingen te gaan doen. Blijkbaar woonde ik te dicht bij m'n werk en lukte het me niet om juiste invulling te geven aan voldoende lichaamsbeweging.

De klok van de hervormde kerk slaat 5 in het dorp waar ik door tuf. Het is stil op straat. De lucht is bedekt met een vochtige massa, waarin ik de weerkaatsing van oplichtende dorpen in de buurt kan herkennen.

Gelukkig mocht ik enkele weken geleden aan de slag in het nieuwe pand. Het is allemaal erg mooi en professioneel geworden. Ik zit weer ongeveer op dezelfde plek als jaren geleden, dus veel moeite kost het me niet om me er thuis te voelen.

Ik kies het kanaal richting Zwolle. Bomen schieten als zwarte schimmen langs me heen. De nog vochtige bossen in de berm aaien mijn handen, omdat ze het fietspad volgroeien. De schemering kleurt de wereld om me heen.

Op de vestiging van mijn werk in Zwolle zet ik de fiets tegen de muur. Ik neig een niet zo’n net woord in de mond te nemen als ik na de batch ervoor te houden het lampje eerst rood brandt. Gelukkig wordt deze toch nog groen. Een twijfelgeval dus. De koffie doet me goed. Het is benauwd nu het zo vochtig is buiten. Ik vul het water aan en vertrek weer.

Het kanaal wissel ik in voor de rivier de Vecht. Doel voor vandaag is zoveel mogelijk fietspaden en kleine oversteken te nemen tot aan Ommen. De weg terug wordt zo wel langer maar de moeite waard. Dan weer een stuw, dan weer een pontje. Het lukt me goed om mijn gedachten, rompslomp en dagelijkse beslommeringen even te laten voor wat het is.

De paden met zicht op de rivier zijn wel de mooiste stukken. Het doet me denken aan de keer dat ik aan de bron heb gestaan in Darfeld. Ik kom aan de praat met een medewerker van gemeente Dalfsen die de vlonders van de pont schoonveegt. Ik heb hem beloofd dat ik de burgemeester een bericht zal sturen dat hij goed werk heeft geleverd. 

Na het laatste pontje zet ik koers op Den Ham. Nog 9 kilometer en 35 minuten om op tijd te zijn voor mijn tweede doel voor vandaag. Dus dan maar even gas geven op het fietspad van de N341, en het razende autoverkeer voor lief nemen. 

Het lukt me, tien minuten voor tien zet ik de ligger tegen het schoolgebouw van mijn jongste zoon. Zeiknat van het zweet en stijf van de deodorant, stap ik de school binnen. De jongste is vandaag 6 jaar oud geworden en ik mocht meemaken hoe hij door zijn klasgenoten toe gezongen mocht worden en een lekkere traktatie natuurlijk. De daaropvolgende pauze had ik de hele klas rond mijn fiets staan. En vertrek ik met blikken om me heen alsof ik in een vliegende schotel ben gestapt. 

Ik fiets naar huis. Goed te pas en klaar voor meer. 
Hij leve hoog, ja hoog, hij leve hoog!