Tactiek tijdens wedstrijden

[TimSch]

Binnenkort staat Assen weer op mijn wedstrijdagenda en daar ben ik van plan voor het eerst op een tweewieler mee te gaan doen (roetsen in Ter Apel vorig jaar uitgezonderd). 

Nu is mijn gebruikelijke aanpak bij wedstrijden in de Milan "verstand op nul, blik op oneindig en het snot voor de ogen trappen" maar ik heb nu al van verschillende kanten opgevangen dat er bij de tweewielers meer dan de velomobielen "tactiek" bij komt kijken. En ik heb oprecht geen benul wat dan die tactiek moet zijn 

Wie kan hier iets over zeggen? Wat is tactisch om te doen als je aan de start van een ligfietswedstrijd verschijnt? En wat juist niet?

[Niels van der Wal]

Binnenkort staat Assen weer op mijn wedstrijdagenda en daar ben ik van plan voor het eerst op een tweewieler mee te gaan doen (roetsen in Ter Apel vorig jaar uitgezonderd). 

Nu is mijn gebruikelijke aanpak bij wedstrijden in de Milan "verstand op nul, blik op oneindig en het snot voor de ogen trappen" maar ik heb nu al van verschillende kanten opgevangen dat er bij de tweewielers meer dan de velomobielen "tactiek" bij komt kijken. En ik heb oprecht geen benul wat dan die tactiek moet zijn 

Wie kan hier iets over zeggen? Wat is tactisch om te doen als je aan de start van een ligfietswedstrijd verschijnt? En wat juist niet?

Beste Tim,

In een ver verleden heb ik veel wedstrijden gereden en vaker gewonnen.
Ik lees dat dit je eerste wedstrijd op een 2 wieler wordt. Mijn invulling hiervan is: je weet dus weinig van wat je capaciteiten en specialiteiten zijn.
Ben, je sprinter, tijdrijder, klimmer. Doe je mee om de winst of doe je mee om een persoonlijke prestatie?
Primair zou ik zeggen: Doe mee en leer :-). 
Op een 2 wieler is tactiek belangrijk omdat veel voordeel van windschaduw (de 'zuigkracht' van de renner voor je) hebt. Bij een velomobiel heb je dit nauwelijks. Het heeft dus veel voordeel om in een pelotonnetje te rijden.
Wat meestal gebeurde bij wedstrijden, was dat er bij de start een aantal renners snel wegreed, een peloton vormde en dat deze groep op de winst reed. Als je wilt winnen, moet je hierbij zitten. Er later naartoe rijden kost veel kracht, als het al lukt.
Je kent vast wel de wieleruitdrukking: eerst het bordje van de ander leegeten. Anders gezegd: ga niet halverwege de wedstrijd bewijzen hoe goed je bent door veel in de wind te rijden. De fietsers die beter zijn doen dit nl niet.

De tactiek is voor de eerste wedstrijden; leren en proberen :-)

Niels, M5, van der Wal

[TimSch]

Dank voor je uitgebreide reactie, Niels! Hier kan ik wat mee! 

Het is inderdaad m'n eerste wedstrijd op de tweewieler, maar met de Milan heb ik er al wel redelijk wat gedaan. Ik denk dat ik mezelf het meest als tijdrijder kenmerk, al is m'n sprint ook wel OK denk ik. Ik doe altijd mee voor de lol, winnen reken ik nooit op   Maar dat wil niet zeggen dat ik rustig aan doe en niet ga proberen om zover mogelijk vooraan te eindigen    

Dus proberen en leren kan ik wel wat mee 

[Bianca F]

Ik lees mee
Achter anderen hangen voelt een beetje als valsspelen maar daar moeten we dan maar overheen stappen als de besten het ook doen.

[Cygnus]

Probeer vooral mee te rijden in een groepje, dat scheelt een hoop energie. Er zijn in Assen genoeg deelnemers waarvan er vast een paar ongeveer jouw snelheid rijden. Gaat je eigen groepje niet snel genoeg, dan haak je aan achter iemand die jou net inhaalt en probeer je met die persoon of personen mee te rijden. Was dat toch te snel, dan kan je altijd weer aanhaken bij een groepje dat langzamer rijdt.

Een explosieve eindsprint kan je ongeveer 30 seconden volhouden; daarna ben je leeg. Voor een eindsprint moet je vooral heel goed opletten hoe lang de wedstrijd nog duurt. En kijk vooral ook eens hoeveel tijd het kost om 1 rondje te rijden als je samen in een groepje rijdt. Hoe eerder je gaat sprinten des te groter is de kans dat je nog een stukje alleen moet rijden en de kans is dan aanwezig dat je toch nog weer ingehaald wordt. Sprint je te laat, dan kan het zijn dat je er nog net niet langs bent als je over de finish komt.

Als je meer wedstrijden rijdt, leer je de andere deelnemers ook beter kennen, en weet je al snel of iemand een stayer of een sprinter is.

[Tijanus]

Wie kan hier iets over zeggen? Wat is tactisch om te doen als je aan de start van een ligfietswedstrijd verschijnt? En wat juist niet?

We vroegen het een aantal licht geanonimiseerde gekende veelwinnaars, wat is hun weg naar winst?

Ymte S:
Je moet minstens 60 rijden, als je geen 60 rijdt win je geen wedstrijd!

Tadej P:
Gewoon 50 kilometer eerder ontsnappen dan logisch is, dat verwacht niemand, en uit verbijstering laten ze je gaan!

Hans W:
Goede bandenkeuze is belangrijk! Zelf won ik vaak op Schwalbe Marathons, ik reed vrijwel nooit lek!

Alberto C:
Zodra het eindelijk eens 10% omhoog gaat naar 53x19 schakelen en eens een stevige demarrage plaatsen.
Wie dan niet mee is, kan ook niet meer winnen!

Julian K:
Je eigen fiets bouwen die 25% lichter is dan die van de concurrentie: gratis Watts!
Eventuele externe componenten wel goed kiezen, zodat niet halverwege de wedstrijd je derailleur uit elkaar valt.

Miguel I:
Gewoon een straf tempo op kop rijden, tot er nog maar één concurrent aan je achterwiel hangt.
Die laat je dan ook wat kopwerk doen (waarschijnlijk remt dit jou nogal af, maar het staat wel lekker sociaal), en als hij hard genoeg werkt mag hij de etappe winnen.

Tot slot nogmaals Ymte S:
Wat Hans W. zonet zei klopt wel, een heel snelle band kan opeens heel langzaam zijn!
Een heel langzame band wordt niet opeens heel snel, dus dan hou je de bocht ook altijd.

[Wim -de roetsende]

Ik lees mee
Achter anderen hangen voelt een beetje als valsspelen maar daar moeten we dan maar overheen stappen als de besten het ook doen.

Derk Thijs was kampioen 'achter iemand hangen'. Zeker toen hij iets ouder begon te worden. Hij 'legde' echt de boegspriet gewoon bij iemand op de bagagedrager. Spectaculair om te zien. Doodeng waarschijnlijk voor de rijder bij wie het gebeurde. Constant dat geluid van die lagers over de boegspriet in je oren.

[Jeroen S]

Dat heel kort achter een ander rijden, heb ik ook wel gedaan, maar dan op baantjes waar de bochten ook niet zo spannend zijn. Sloten b.v. Cranks naast de punt van degene voor je. 

Kijk ook waar jou voordeel ligt. Soms ben je sneller op een klimmetje, soms op het rechte stuk, soms in een bepaalde bocht. Misschien merk je in de rondjes wel dat jij ergens ruimte voelt, die een ander misschien niet heeft. Zo kon ik tijdens een wedstrijd in Roskilde niet langs een Tandem komen omdat in de bochten steeds 4 meter fiets de deur dicht deed. Ik had echter een 57er voor en een aeropuntje en zij niet. In de afdaling kon ik ze wel pakken. 

Denk ook aan de kettingrand voor, da's meestal verplicht maar heeft niet iedere fiets. 

Bij mij hielp het als ik voor de wedstrijd de fiets al in wedstrijd toestand reed. Dus niet net voor de wedstrijd de stoel platter leggen en in de race ontdekken dat de trappers toch net te ver zijn. Vertrouwen in je materiaal, bekend zijn met de fiets helpt. Wat ook kan helpen is vooraf in bochten ( waar dat verantwoord kan!) al wat te proberen qua maximale snelheid, schuin hangen.

[datakneder]

Heel kort achter iemand rijden kan prima als je zelf controle over je fiets hebt, iets dat ik bij jou wel verwacht, maar ook dat degene voor je ook stabiel rijdt. Omdat jij waarschijnlijk op een tweewieler ook heel hard gaat, zul je achter iemand zitten die ook heel hard gaat en die zijn meest heel goed te vertrouwen.

Je kunt ook voordeel halen uit het feit dat je rondjes rijdt. Je haalt niet alleen aerodynamisch voordeel van achter iemand aanrijden, maar ook het feit dat je een richtpunt hebt help psychisch. Zo kun je, als je in een groepje zit, waarvan je aanvoelt dat je zeker dat tempo tot het eind kunt volhouden, ontsnappen door aan te haken bij een snellere rijder en zo proberen om een rondje voorsprong te krijgen om dan weer aan te sluiten op het groepje waar je uit weggesprint bent. In jouw geval zou het wel eens kunnen zijn dat je achter een vm moet gaan hangen, wat aerodynamisch niet veel brengt, maar psychisch dus wel. 

Assen heeft geen spannende bochten, maar ook uitzoeken wat voor jou de idale lijn in de bocht is, kan een voordeel zijn. Hoeveel verschil daar in kan zitten kun je goed zien op het filmpje in dit bericht, (bijvoorbeeld 7:22) waar je hem achter Beano ziet rijden. Dan heb je twee ongeveer dezelfde fietsen met dezelfde snelheid, maar zie je verschillen in hoe ze de bocht nemen.

En als je achter iemand zit, rijdt je als het goed is niet het snot voor de ogen, en heb je ook tijd om op de andere fietsen te letten. En je zult ook andere fietsers op een rondje zetten. En als blijkt dat bepaalde inhaalmanouvres niet goed gingen, bijvoorbeeld omdat het net in een bocht gaat, of dat die zelf ook weer moeten inhalen, kun je de volgende keer daarvan gebruik maken, door een actie in te zetten, net voor jouw voorganger in de problemen komt.

[TimSch]

We vroegen het een aantal licht geanonimiseerde gekende veelwinnaars, wat is hun weg naar winst?
...

Overigens vind ik dat in dit rijtje ook wel AJvL thuishoort met een advies dat ik al een aantal keer van hem heb gehoord, vaak voorafgegaan door allerhande technische toestanden: 

"Trappen met je donder!!"

---

Wat alle andere adviezen betreft: heel erg bedankt! Het begint nu al wel een beetje te leven in m'n hoofd 

Rest alleen de grote vraag: hoe hard kan ik eigenlijk op m'n RaptoBike en bij welk groepje zal ik dan kunnen aansluiten? Daar kom ik maar op 1 manier achter: lekker gaan fietsen in Assen en dan, teruggrijpend op Niels' eerste reactie hier: proberen en leren 

[Hardloper]

Tim je vergeet nog een belangrijk iets, geniet gewoon van het moment met alles wat erbij komt kijken..

[Wim -de roetsende]

Tim je vergeet nog een belangrijk iets, geniet gewoon van het moment met alles wat erbij komt kijken..

Genieten doe je maar achteraf 

[Niels van der Wal]

Bedenk na het nagenieten wat je ontdekt hebt en schrijf hier een terugrapporage. Aan de hand daarvan krijg je vast weer diverse adviezen; ook van mij.

Niels, zen, van der Wal

[Arend-Jan]

Genieten doe je maar achteraf 

Juist, als je geen tintelende vingers hebt en geen dansende stippen in diverse kleuren ziet, heb je niet genoeg je best gedaan 

Oftewel:

"Trappen met je donder!!"

Maar dat advies is volgens mij overbodig richting Tim, die doet zijn best wel 

En zonder dollen; die opmerking maak ik weleens ja, vooral als er gesproken wordt over optimalisaties die misschien iets kunnen brengen in de ordegrootte van maximaal enkele watts... (keramische lagers bijvoorbeeld). Dan kan je die energie misschien beter steken in iets meer beter trainen, dat levert waarschijnlijk meer op.

Maar goed, we zijn ligfietsers, en dus per definitie lui. 
Alles wat uit het materiaal gehaald kan worden hoeft niet uit de benen te komen, en daar maak ik mij ook schuldig aan 

Het spelletje van in een treintje open liggers rijden wil ik ook weleens gaan spelen.
Op dit moment heb ik echter geen geschikte fiets; ik ben veel te lui om met mijn Nazca Pioneer mee te gaan doen. 
Of: daarvoor zijn mijn benen te zwak, en dat tijdens een wedstrijd laten zien trekt mijn ego dan weer niet.

[TimSch]

Gisteren was het zover: de wedstrijd in Assen. Perfect weer, ruim deelnemersveld en ik dus voor de eerste keer met de RaptoBike lage racer die kant op. 

Door dit draadje had ik het idee wel enigszins een beeld te hebben van hoe het er aan toe kan gaan, waarvoor ik erg dankbaar was. Het enige wat nog totaal onduidelijk was, was hoe ik op de Rapto mezelf zou verhouden tot de andere rijders. 

Laat ik beginnen met het belangrijkste dat ik meeneem van de ervaring van gisteren: wat is het ontzettend leuk om te racen op een tweewieler!!!   Ik heb echt enorm genoten van de dynamiek, de snelheid en het spelletje onderling, echt anders dan de velomobielraces die toch voor mijn gevoel wat meer draaien om individuele prestaties in je eigen carboncocon en, op een circuit als Assen niet onbelangrijk: hoe hard je de bocht door durft   Al met al ben ik dus erg enthousiast en gaat die RaptoBike zeker vaker mee naar een wedstrijd 

Dan de races zelf: het zit in mijn aard om van tevoren me in zo'n wedstrijd te verdiepen. Zo had ik oude uitslagen bestudeerd en een aantal mensen tot "doelstelling" gebombardeerd op basis van mijn weinige ervaring op de Rapto (heb nog geen 200km op het ding gefietst). Op basis daarvan had ik voorzichtig Top 5 in zowel snelle ronde als criterium in mijn hoofd. Bij de open liggers heb je natuurlijk de gebroeders Van Dijk als buitencategorie waar ik me geen enkele illusies over maakte, maar daarachter is een vrij brede subtop had ik gezien. En daar dacht ik wel mee te kunnen strijden. Terecht, zo bleek 

Ik weet van mijn wedstrijden in de Milan dat ik redelijk explosief een sprint kan rijden. Bovendien is zo'n RaptoBike écht een heel kittig accelererend fietsje met die voorwielaandrijving. De grote plaat en kleine tandjes achter geven me veel verzetten voor hoge snelheid, dus ik stond wel met vertrouwen in de startrij voor de snelle ronde. Na wat klooien de eerste 10 meter om mijn 2e voet in te klikken (ik durfde het nog niet aan om met 2 voeten ingeklikt en een handje aan de grond te starten, maar dat ga ik nu dus wel oefenen   ) volle bak weggeknald. Op het rechte eind aan de overkant van de start zat ik op mijn topsnelheid van 57 km/u. Niet gek voor een tweewieler vond ik. Dat ging lekker en zonder inhouden de bocht dan inknallen was wel heel erg lekker (in de Milan kon ik dat daar niet). Aan de overkant een klein hobbeltje omhoog plus ineens een zucht tegenwind. In het moment 1 tandje teveel teruggeschakeld maar al snel doorknallen en finishen. Resultaat: 3e bij de tweewielers (achter eerder genoemde Gebroeders Van Dijk), 6e van alle deelnemers incl. de velomobielen. Gemiddeld 525W (Piek 875W) en 47,5 km/u. OK, ik kan dus best leuk meedoen   

En toen kwam het: het criterium waar hier al veel over getikt is. Vol vertrouwen na de sprint en het inrijden gestart, de Van Dijk laten lopen (Jasper deed het verplicht rustig aan ivm een ander evenement later) maar bij het pelotonnetje voor de 2e plek aangehaakt. Dit pelotonnetje van aanvankelijk 7, aan het eind 5 rijders bleef eigenlijk de hele wedstrijd bij elkaar, kruissnelheid onder in de 40, dat bleek ook voor mij een snelheid die ik kon vasthouden. Ik heb alles wat hiervoor beschreven wordt wel beleefd: hoe je relaxed in een wiel kan rijden (hoge racers vooral, met mijn lage racer   ), hoe je aanhaakt als er een snellere rijder langskomt, uitbreekpogingen waarbij bepaalde mensen (he, @Tijanus ) ineens een klap erop geven en doortrekken naar de 50 maar de kern van 5 rijders bleef bij elkaar. Ongeveer een kwartier voor de finish kwam ik op kop van het clubje, dat is inderdaad harder werken. Ik heb toen de fout gemaakt daar te lang te rijden, ik denk wel 5 a 10 minuten. Daarna werd er weer aangevallen en kon ik niet meer dan aanhaken en bij de groep blijven. In de eindsprint voor de plekken 2-6 reed ik wel mee, maar helaas niet vooraan   De plekken 2-6 finishten binnen een seconde, ik werd 6e. Gemiddelde snelheid nog geen 2 honderdsten km/u uit elkaar. Gemiddeld vermogen getrapt van 250W, een record. Gemiddelde snelheid 41,6 km/u. En wat een ontzettend gave ervaring! 

Het moge uit dit verhaal duidelijk zijn dat hier wel een vervolg op komt. Dank allen voor de tips vooraf en dank voor de deelnemers die er zo'n toffe wedstrijd van maakten! Ik zit nog na te genieten! 

Tot slot een mooi plaatje, want natuurlijk was onze top ligfietsfotograaf Marten aanwezig om de nodige mooie plaatjes te schieten

[Tijanus]

En ik ben zo blij dat de LEL geen sprintelement heeft

Maar een mooie dag gister in Assen, dat zeker.
Ondanks de grandioos mislukkende pogingen mijnerzijds om dat (naar mijn smaak te lange) treintje te laten ontsporen. Van nature anti-sprinter, dus ik moest toch wat. Na poging twee deed Jilan een demonstratie van hoe het wel moet. Aha, staat genoteerd, leek wel een variant op een eerder genoemd 'gas op die lolly!'.

Oldenburg is voor mij een groot vraagteken, maar voor de LEL zal ik me aanmelden zodra die aanmelding open gaat!

[Bianca F]

Tim, wat inspirerend jouw bijdrage. En inderdaad, een erg mooie foto.
Gisteren had ik na een thuisrit van twee uur geen puf meer voor wat dan ook maar ik vind het eigenlijk wel leuk als iedereen hier zijn ervaring neer tikt. Leuk voor de deelnemers, om nog even in het moment te blijven, en misschien ook wel leuk voor de meelezers om te zien hoe leuk zo'n wedstrijd is.

Vorig jaar heb ik in Ter Apel mijn eerste race gereden. Zonder enige voorbereiding maar gewoon om het ook eens mee te maken. En ik bleek het leuk te vinden. Want in een race kun je harder rijden dan anders. En dat heb ik ook gisteren weer ervaren. In Ter Apel bleek de Duitse Hanna, die ik vorig jaar achter me liet, een staartpunt aan haar fiets te hebben gemaakt. En dat scheelde! De eerste race begon ik voorop maar ze haalde me al vlot in en het werd een spannende race waarbij we elkaar een aantal keer inhaalden. Omdat ik vooral sprintvermogen heb, kon ik als eerste finishen. Bij de chicane race ging zij voorop en moest ik echt mijn best doen. In dat parcours zaten veel bochtjes en dat gaf me veel mogelijkheden om toch als eerste te kunnen eindigen.

Ik maakte me dus best zorgen over deze race. Kijk, de wereldtitel heb ik gratis gekregen wegens geen tegenstand, maar ik voelde me toch moreel verplicht die eerste plaats vast te houden. (Zolang natuurlijk de écht sterke dames niet mee deden.) In Assen zijn minder bochten en had Hanna dus meer profijt van haar staartpunt. 
De snelle ronde staande start viel me erg tegen. Zomaar met een lage hartslag, oningeklikte schoenen en koude benen ineens gaan rammen blijkt ook voor deze sprinter een probleem. In 750 meter had mijn tegenstandster natuurlijk nog niet veel aan haar staartpunt dus die had ik binnen, maar met minder verschil dan ik had gehoopt.

In het 45 minuten-criterium vloog ze ervandoor en bleef gaan, ik heb zelfs overwogen het op te geven maar ik wist dat dat geen optie was, ik zou haar nooit weer bij kunnen halen. (In de tweede ronde merkte ik ook dat ik mijn helm vergeten was maar diskwalificatie leek me beter dan opgeven.) Ruim 45 minuten lang ben ik achter haar blijven hangen. Heel asociaal vond ik zelf maar ik troostte me maar met de gedachte dat zij tenslotte haar staartpunt had. En ze minderde geen vaart dus inhalen zag ik niet zitten. En in Ter Apel had ik haar al laten weten dat ik nooit zo snel gefietst zou hebben zonder haar voor me, dus ze kende het risico dat ik haar op het laatst zou inhalen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb zelfs gewacht tot de laatste bocht. Je rijdt om te winnen, maar ik heb wel een diepe buiging voor haar gemaakt na afloop. Zij snapt niet dat ik denk die snelheid niet te kunnen halen als ik voorop rijd, ik snap niet dat zij die laatste honderd meter niet wat extra kan geven om me voor te blijven. Ik denk dat dat het verschil is tussen duurrijders en sprinters.

De estafette was vooral grappig en sfeerverhogend. Toen ik merkte hoeveel pijn mijn benen gingen doen heb ik besloten niet meer helemaal voluit te gaan. Dat zou vast het verschil niet maken. 

Het was weer een erg leuke dag (het weer werkte ook mee). Bij die vier races sinds vorig jaar heb ik al heel veel gezellige mensen leren kennen. Dus wie dit leest en nog nooit heeft geracet, probeer het vooral eens. Het gaat er niet alleen om dat je wint, het gaat er vooral om dat je jezelf verbaast. Of, zoals Tim het doet, dat je wint van degenen die bij jou in de buurt zitten.

Aan de organisators van de race weer hartelijk dank. Zonder organisatoren missen we deze leuke evenementen!

[Jeroen S]

Mooi verslag van de race, en erg herkenbaar. Wat betreft het te lang op kop rijden Tim, moest ik denken aan Gerrie Knetemann. " Wielrennen is eerst het bordje van een ander leeg eten".