Vandaag zo net na 12 uur een velomobiel op het fietspad richting Wieuwerd. (Fryslan..Wieuwerd....bekend van de mummies)
Had best de gang er in. Ik kon alleen niet zien wat voor type het was.

Vanmiddag weer eens mogen zwaaien naar de meneer met de witte DF. Zie hem niet vaak meer rijden.

Gisteren in Ter Apel heel veel ligfietsers en vm-rijders gezien.

Veel 'oud(e)' bekenden gesproken en ook weer mensen die ik nog niet kende of alleen van naam of alleen online.



Ik heb ook weer iets nieuws geleerd. 

Dat bij een Snoek (gebeurt dit ook bij andere vm-en?) door de wrijving van het wiel de body zo heet wordt dat het carbon een 'soort van zacht wordt'.

Maar Arend-Jan kan het uiteraard veel beter uitleggen.

Alleen als je lang genoeg tegen de maximale wieluitslag zit en de band tegen de wielkast aanloopt, met voldoende snelheid.

Een tadpole trike, een felgele Scorpion denk ik, bij Vliegveld Midden-Zeeland.
Tijdens de vader-zoon rit. We hebben gegroet.

(8 uren geleden)Jeroen S schreef: Alleen als je lang genoeg tegen de maximale wieluitslag zit en de band tegen de wielkast aanloopt, met voldoende snelheid.

Maar dit was dus wel degelijk het geval bij de Snoek van één van de wedstrijdrijders.

(2 uren geleden)Wim -de roetsende schreef:

(8 uren geleden)Jeroen S schreef: Alleen als je lang genoeg tegen de maximale wieluitslag zit en de band tegen de wielkast aanloopt, met voldoende snelheid.

Maar dit was dus wel degelijk het geval bij de Snoek van één van de wedstrijdrijders.

Het carbon is chemisch tamelijk inert. De epoxy echter, kun je prima boven haar glastemperatuur jagen als je je wielkast gebruikt als remblok.

Als je dat niet wilt kun je natuurlijk een stevige koperen plaat monteren in je wielkast. Goed voor je bochtenstabiliteit, zeker ook omdat het heel slecht gaat zijn voor je acceleratievermogen