Blijft de ligfiets beperkt tot een "niche"?

[Niels van der Wal]

Dit s een draadje op zich:
Velen zijn niet intrinsiek gemotiveerd tot bewegen. Als dat waar zou zijn, zou het gewicht van de gemiddelde Nederlander de afgelopen 60 jaar nauwelijks zijn toegenomen. Ook sporten draagt nauwelijks bij aan gewichtsvermindering, omdat sporten hongerig maakt en de opname van voedsel bevorderd. De sterke toename van E-bikes toont aan, dat het intrinsieke van de moderne mens zeer beperkt is.

In mijn optiek speelt status een grote rol. Bij 'lager' opgeleiden heeft je laten vervoeren een hoge status, hierom dus vaak de keuze voor de scooter of de auto. Bij hoog opgeleiden heeft actief zijn een hoge status, hierom vaker de keuze voor de fiets. Zeker bij grote stadsbewoners is dit zichtbaar.
Daarnaast werk reclame zodanig dat zo min mogelijk doen gezien wordt als luxe en mensen hebben het idee dat als ze een uurtje per dag sporten, dat ze dan erg goed bezig zijn en dat ze dan de rest van de dag kunnen zitten.

Een intrinsieke motivatie hangt vast aan de wereld waarin je leeft, de sociale status waarmee je opgegroeid bent en waarin je je als volwassene in thuis voelt, de normen van de omgeving waarin je woont en die je van media meekrijgt, etc.

Het ontbreken van intrinsieke motivatie tot activiteit is in grote mate een welvaartsziekte; behorend bij een consumptie-maatschappij. Hoger opgeleiden zijn hier, door het hebben van meer geld en meer keuzes, meer los van. Bij hen is hierom vaker een intrinsieke motivatie tot bewegen. Oftewel: Je kan op dit gebied niets over 'De Nederlander' zeggen; je zal op veel gebieden moeten differentiëren en je ziet grote verschillen.

Niels, zelfvervoerend, van der Wal