Eitje

[Lig-hen]

Toen ik vanochtend een lodderige blik op de weersvoorspelling wierp wipte de slaap spontaan uit m’n ogen. Ik zag kansen voor een duatlon, stukkie tuffen, stukkie fietsen…. 
Als de wiedeweerga een knooppuntenroute in elkaar geflanst en rap vertrokken naar Spier voor een tochtje over het Dwingelderveld. Tot zover ging het prima.





Ik had achteraf wel wat beter rekening moeten houden met de sporen van de reeds vertrokken weergoden. Het onderdeel watertrappelen werd daardoor op het laatste moment aan het evenement toegevoegd waardoor het een heuse triatlon werd. Ik ging soms door 15cm water, en vreesde zelfs even dat ik een duikboot zou worden.



Tegen beter weten in hoopte ik dat de omstandigheden verderop beter zouden worden. Maar midden op het veld viel mijn knooppuntenroute “in het water” omdat er een pad was afgesloten. Ik was ondertussen flink zat van de plassen waar ik doorheen moest fietsen en besloot op ontdekkingstocht naar Dwingeloo te gaan.

Daar fietsend over de Brink m’n picknick verorberd, en toen een heel mooi rondje door het sfeervolle dorp en het omringende prachtige landschap gedaan, ondertussen bedenkend dat dit bij goed weer een geweldige omgeving is voor een lange luie liggende vakantiedag.

Tussen die zomerse visioenen door droogde mijn fiets mooi op. Het idee dat ik niet een gekko-zandzwijn in de auto zou hoeven tillen maakte mij een tevreden mens.
Die brede grijns was iets te voorbarig, want het fietspad dat ik op de terugweg langs de doorgaande weg had verwacht lag tot mijn teleurstelling wat verderop in het bos. Ik kwam dus van de waterplassen op de heenweg toch weer in de plassen water terecht, en kon later alsnog een knorrende gekko inladen.

Thuisgekomen het varkentje droog laten waaien, en wat extra liefde toegediend, waardoor hij nu weer braaf in t schuurtje staat te shinen.