Cranklengte

[Niels van der Wal]

Lance Armstrong is een anekdotisch geval. Op zijn negentiende begonnen met groeihormonen als doping. Daarna teelbalkanker gekregen en na vele behandelingen een hoop spiermassa ingeleverd. Om toch te kunnen presteren heeft hij jarenlang doping en andere stoffen tot zich genomen om zijn dopinggebruik te maskeren. Dat leidde allemaal tot aanpassing van zijn trapfrequentie om nog te kunnen presteren.
Dus anekdotisch bewijs.

Armstrong was de beste in de wedstrijd achter de wedstrijd, deze wedstrijd was het goed mogelijk doping gebruiken en dit zo goed mogelijk maskeren.
Je hebt talent, aanleg en specifieke training en techniek nodig om hard te kunnen fietsen. Doping werd hieraan toegevoegd. Doping had zoveel invloed dat je zonder doping niet meedeed; je reed niet hard genoeg; je herstelde onvoldoende.
Het aanpassen van zijn trapfrequentie was geen maskering of gevolg van doping, maar voor hem de techniek om zo goed mogelijk te presteren in meerdaagse wedstrijden.

Armstrong toonde vooral aan dat je heel specifiek kon sturen in de toen geldende omstandigheden, met de toen bekende ideeën, met het aan hem verbonden lijf. Dit zal voor iedereen gelden: wat wil je kunnen, hoe wil je fietsen, met welke techniek kun je dit verbeteren en wat past bij je lijf.

Wielrennen is een groepssport, fietsen is een individuele bezigheid.

Niels, opgeruimd, van der Wal