24-uursuitdaging Jan Kranczoch 2026

[Tijanus]

Naast de >1000km prestatie van Boyd vind ik overigens de nét geen 1000km (scheelt minder dan 10km) van nummer 2 ook behoorlijk indrukwekkend. En dat is ook een bekende van het forum als ik mij niet vergis 

Klopt, ik was er ditmaal ook bij! Niet met Quifje, die had een weekje rust, maar met de (ongenummerde) Milan SL2 die ik sinds drie weken in de collectie heb. Van het Duitse forum geplukt van iemand met vrijwel gelijke lichaamsverhoudingen, waardoor de gedachte in mij op kwam dat ik (met binnenbeenlengte 95) überhaupt in een SL (met iets gemodificeerde kap) zou kunnen passen. Die heb ik in de laatste dagen van april uit regio Mainz naar huis gefietst, en dat ging eigenlijk zo probleemloos (fysiek althans, voor stadsverkeer in Koblenz of Bonn is een extra-verlaagde-Milan misschien toch niet de beste vervoersoplossing) dat ik besloot het er ook voor dit evenement op te kunnen wagen in de snellere Milan i.p.v. de comfortabelere Quifje.

In de tussentijd heb ik het 559-achterwiel vervangen door een 584-achterwiel, de verlaging aan de voorkant (deels) ongedaan gemaakt en de racekap aan de acherkant iets 'opgelicht' zodat ik met een (klim)helm (kennelijk verplicht) onder de kap kon fietsen. Bij de start bleek dat die helmplicht toch 'vooral' gold voor de open liggers en kaploze rijders, dus die helm heeft de hele 473 rondjes naast het achterwiel gelegen... zinloos, maar in ieder geval wel prettiger dan onder de kap met helm, want dat is serieus krap, en voor een uurtje hou je dat wellicht uit, maar 24 uur is best lang.

Dan de race: Bij de start stond Boyd al 'op pole position' (Had ik de kwalificatie gemist? Wellicht toen ik bezig was de reis-CCU's nog te vervangen door de race-GP-nixen? Of was gewoon het omdat ik later de baan op liep voor de transpondercheck?) en hij was (samen met baby-blue-bülk-met-brute-über-schwanz) ook aanzienlijk vlotter weg in de eerste paar ronden. Aangezien ik toch al van plan was in het begin van de race voor mezelf een leuk 100- en 200-km PR te rijden (dan is de dag al goed, ook als het later wat minder loopt) en de kop van de race niet helemaal uit beeld verdween besloot ik eens te proberen er naartoe te rijden. De BBBMBUS gaf zich in ronde 7 of 8 al gewonnen, maar met Boyd had ik (zeker op het tegenwind-deel) duidelijk meer moeite. Met hulp van de meewind en een 'hoog-door-de-bocht-snel-uit-de-bocht' route wist ik hem toch net voor de streep van ronde 11* (denk ik) te passeren (ongeveer 62/63 km/u, jongens, we moeten nog even!) en ook het subdoel '(even) op kop van de wedstrijd rijden' binnen te harken. Gaat prima zo! Helemaal prima ook dat Boyd het na een handvol ronden wel welletjes vond en me vrij geruisloos veer voorbijschoof, om die koppositie vervolgens nooit meer af te staan. Ook niet toen later de 'nog snellere velomobielen' op de baan kwamen voor hun -veel kortere- races: Ik heb me prima vermaakt met de langssuizende exoten hoog in de bocht: twee van de vier bestaande Milan RS'en, een After Seven, Bülk Race, en de eerste 'serie' Theta. Maximale rondesnelheid iets boven de 80 km/u, fantastisch...

Na ~210 km voor het eerst uit de fiets (geleerd van de winnaar van vorig jaar, ene B. Maduro, gewoon zoveel mogelijk in je fiets zitten, dan lopen die kilometers vanzelf op...) voor een sanitaire stop en wat bijtanken, om vervolgens bij het weer instappen de grootste fout van de race te maken: ik had bij het uitstappen kennelijk het stoeltje aan één kant een tandje verschoven, maar dat niet opgemerkt, en bij het instappen heb ik dat niet gecontroleerd. Plots zat ik 'verschrikkelijk', maar dat heb ik toen geweten aan de combinatie van stevige inspanning en het er even uit geweest zijn (lopen ging tenslotte ook al niet zo lekker), en niet aan mogelijk mechanische gebreken. Gewoon gaan en even doorbijten dus, het zal met de ronden heus wel weer beter worden. Dat was ook wel zo, maar onderweg kwam wel het idee in me op om bij de volgende stop het stoeltje een tandje 'meer rechtop' te zetten, om met die verandering van houding nog wat verlichting te brengen. Die volgende stop heb ik dan nog wel uitgesteld tot ~325 km, waarbij de fout met het stoeltje gelijk duidelijk werd.

Daarmee -zo bleek achteraf- was het grootste fysieke ongemak van de race wel geleden. Goed, tegen zonsondergang was er een kort hoekje in de zuidbocht waar je door de verblindende laagstaande zon niet veel meer kon zien dan de strepen op het wegdek. Op zo'n afgesloten circuit is dat probleem te overzien: je weet vanaf welk punt het probleem zich voordoet, gewoon voor die tijd de bocht doorkijken en als er geen (wezenlijk tragere) mederenners kort voor je zitten een stabiele koers langs die strepen aanhouden en na een handvol seconden ben je er doorheen. En gelukkig duurt zonsondergang nooit lang. Toen het daadwerkelijk donkerder werd bleek dat er wat meer variatie in achterlichten zat dan ideaal voor op zo'n baan: ook in de varianten 'te veel' (maar vast heel handig voor in nachtelijk stadsverkeer), 'te weinig' (maar gecompenseerd door zoveel licht van de koplamp dat het toch goed te peilen was) en 'te knipperend' (maar bijna naast de binnenbaan in het gras) was voorzien. Bij deze wil ik graag de persoon in de geel-zwarte DF nog even bedanken voor het meevoeren van het meest prettige achterlicht! Gelukkig werd het later in de nacht een stukje rustiger op de baan en begon ik me wel te vermaken met de 'nachtrace'. Ook tijdens een stop met de serene nacht telkens doorbroken door het 'woesh' van een langssuizende velomobiel. Bijzonder.

Nog later in de nacht werd het wel heel rustig in de baan, en begon ik door opkomende slaperigheid toch wel uit te kijken naar zonsopkomst. Er lag een gunstige wolkenpartij in het oosten, dus veel verblinding viel niet te vrezen. Bij start/finish stond een klok de 24 uur af te tellen, aan de hand daarvan kon de tijd van de dag afgeschat worden, nu ik al enkele uren mijn eigen GPS niet meer af kon lezen (dat beviel trouwens prima, de nacht is koud, nat en traag, de feitelijke snelheid niet kunnen zien leek me mentaal wel gunstig, gewoon doorknorren en bij het ochtendgloren zien we wel hoe het ervoor staat). Met een gokje op hoe vroeg zonsopkomst ongeveer zou moeten zijn kon ik dan toch de ronden een beetje aftellen. Nog een tiental in het donker, ach kijk, daar wordt de lucht al wat rood. Ach, daar tekenen de wolken zich alweer duidelijker af. De windmolens zijn weer goed zichtbaar! Hoor ik de eerste vogels... enzovoort.

Het licht van de dag bracht verlichting van de slaap, en via de weer leesbare GPS de informatie dat ik 4 km achter lag op 'het laatste schema 1000 km'. Met nog 4 uur te gaan betekende dat dus minstens 1 km/u harder gaan plus compenseren voor nog komende pauzetijd... helaas geen haalbare kaart. Dat idee dus maar uit het hoofd zetten, en tevreden zijn met de doelen die nog (ruim) binnen handbereik zijn: 888 km, 900 km, 4 Elfstedentochten ofwel 950 km, gemiddeld 40 ofwel 960 km, en tenslotte 1000-min-een-paar-procent die nog wel te vinden zijn in wat verdere optimalisaties (nog voor het WK: snellere banden, kap met 0,5 cm opening achter i.p.v. ~3 cm, afgeplakte koplampen en een nacaduct i.p.v. licht geopend vizier. Moet allemaal kunnen...

Volgen jaar weer?
Weet ik niet...

Had ik nu 1001 km gereden dan vrij waarschijnlijk: Nee. Nu toch wel een tikje getergd/uitgedaagd.
Fysiek vond ik het juist minder zwaar dan verwacht, je rijdt wel heel erg lang, maar toch vooral in zone 1 of 2, wat qua spierbelasting niet gekker (b)lijkt dan een 'normale' grote toertocht/cyclo van 8 uur grotendeels in zone 3. Alleen de pure slijtage is wel steviger, ik moet de velomobiel nog ontdoen van de resten talkpoeder waarmee ik 's nachts storende schuurplekken bestreden heb. En stel nou dat de omstandigheden volgend jaar beter zijn... (iets warmer en 'zeker' droog zodat snelle banden meer voordeel en minder risico meebrengen?). Wie weet...

Voor nu: zeer tevreden.


*Door de sortering van speedhive etc. waar veel 'snelle exoten' tegelijk met de 24u-rijders lijken te starten (dat deden ze niet, de baan werd later warmer en dus sneller tenslotte) is niet makkelijk te achterhalen wie wanneer precies op kop lag. Schatting uit het hoofd dus, en misschien licht inaccuraat.