8 uren geleden
Ik ben de laatste tijd bezig met het optimaliseren van de uitlijning en de gebruikte methodes. Hierbij heb ik wat nieuwe dingen geprobeerd en ben benieuwd hoe anderen hier naar kijken. Ik sta open voor kritiek, dus schiet er maar op los.
Als eerste kun je uitlijnen in de garage door de paralleliteit te meten. Daarvoor zijn er apparaten. Ik gebruik een meting via een lichtstraal. Dat werkt prima, maar wat is het optimum? Want ik heb al gemerkt dat het een ander resultaat is tussen belast en onbelast.
Ten tweede is er de rolproef. Zoek een helling en start op een vast punt met snelheid 0 en meet de afstand die het voertuig aflegt. Verander daarna de sporing en test opnieuw. Totdat je het verst komt. Dat is altijd een belaste test, dus lijkt me goed. Alleen het je hiervoor het liefst een helling met daarna geen bochten. Elke stuuruitslag geeft je net een andere koers en route. En met de kwaliteit van de wegen hier in Duitsland, kom je dan net wel een kuiltje tegen of een steentje. En bij het laatste stukje bij lage snelheid kan dat veel uitmaken.
Ik ben aan het testen gegaan met een andere vorm waarbij je zowel belast test als ook bij de realistische snelheid. Ik heb een stukje dijk in de buurt uitgezocht die 'vlak' is en goed asfalt heeft liggen. Bovendien zoek ik een moment waarop het zeker niet druk is. Dan trek ik op tot net boven de 30 en laat de fiets uitrollen. Als het eerste cijfer op de meter een 2 wordt druk ik de stopwatch in. En als het eerste cijfer een 1 is, druk ik weer. Dit is dan de tijd benodigd om van 30 km/h uit te rollen tot 20 km/h. Omdat ik op de stopwatch de rondetijden noteer kan ik direct weer aanzetten tot net boven de 30 en een nieuwe meting doen. Dan draai ik om en doe dezelfde metingen op de terugweg, waarna ik de sporing aanpas en opnieuw ga meten. Natuurlijk doe je dit alles als er geen/weinig wind is. De metingen blijken weinig variatie te hebben.
Een probleem waar ik tegenaan liep was het feit dat de verbinding tussen de stuurarm en de veerpoot speling heeft. Het gaatje is net iets groter dan de diameter van de bout. En dat heeft als gevolg dat het mogelijk is om de sporing toch te veranderen zonder iets aan de kop op de stuurarm te veranderen. Oftewel, als ik wel iets verander aan de lengte van de stuurarm, wat zegt mij dat ik hem wel precies op dezelfde plek terug vastzet.
Dus heb ik gisteren iets nieuws geprobeerd. Wat als ik slechts één wiel vastzet aan de stuurarm, en bij het andere wiel die speling laat zijn. Het totale wiel heeft bij de band waarschijnlijk 2-4 mm speling. In theorie denk ik dat dat hetzelfde is als met losse handen fietsen en kan het wiel zelf de positie bepalen met de minste weerstand. Het zou ook kunnen zijn dat het wiel in een (eigen)vibratie komt en hierdoor de zaak alleen maar vertraagt. Op een slecht wegdek kan ik me voorstellen dat dit onwenselijke slijtage oplevert, maar toch maar even 30km gefietst en te voelen wat het doet.
Resultaat:
Kwa stuurgedrag merkte ik geen probleem. Kwa snelheid wel. Het lijkt er inderdaad op dat op rechte stukken met goed asfalt het wiel zich zo positioneert dat het de meest ideale uitlijning vindt.
Het geeft mij daarmee een indicatie wat ik met uitlijning kan bereiken, en dus als ik alles weer vastzet of dit dan ook de meest ideale is.
Ik zou me kunnen voorstellen dat het met één wiel vast en de andere losjes bij een baanwedstrijd wellicht wel een voordeel kan hebben vanwege het weinige hoeven sturen en de ideale ondergrond.
Als eerste kun je uitlijnen in de garage door de paralleliteit te meten. Daarvoor zijn er apparaten. Ik gebruik een meting via een lichtstraal. Dat werkt prima, maar wat is het optimum? Want ik heb al gemerkt dat het een ander resultaat is tussen belast en onbelast.
Ten tweede is er de rolproef. Zoek een helling en start op een vast punt met snelheid 0 en meet de afstand die het voertuig aflegt. Verander daarna de sporing en test opnieuw. Totdat je het verst komt. Dat is altijd een belaste test, dus lijkt me goed. Alleen het je hiervoor het liefst een helling met daarna geen bochten. Elke stuuruitslag geeft je net een andere koers en route. En met de kwaliteit van de wegen hier in Duitsland, kom je dan net wel een kuiltje tegen of een steentje. En bij het laatste stukje bij lage snelheid kan dat veel uitmaken.
Ik ben aan het testen gegaan met een andere vorm waarbij je zowel belast test als ook bij de realistische snelheid. Ik heb een stukje dijk in de buurt uitgezocht die 'vlak' is en goed asfalt heeft liggen. Bovendien zoek ik een moment waarop het zeker niet druk is. Dan trek ik op tot net boven de 30 en laat de fiets uitrollen. Als het eerste cijfer op de meter een 2 wordt druk ik de stopwatch in. En als het eerste cijfer een 1 is, druk ik weer. Dit is dan de tijd benodigd om van 30 km/h uit te rollen tot 20 km/h. Omdat ik op de stopwatch de rondetijden noteer kan ik direct weer aanzetten tot net boven de 30 en een nieuwe meting doen. Dan draai ik om en doe dezelfde metingen op de terugweg, waarna ik de sporing aanpas en opnieuw ga meten. Natuurlijk doe je dit alles als er geen/weinig wind is. De metingen blijken weinig variatie te hebben.
Een probleem waar ik tegenaan liep was het feit dat de verbinding tussen de stuurarm en de veerpoot speling heeft. Het gaatje is net iets groter dan de diameter van de bout. En dat heeft als gevolg dat het mogelijk is om de sporing toch te veranderen zonder iets aan de kop op de stuurarm te veranderen. Oftewel, als ik wel iets verander aan de lengte van de stuurarm, wat zegt mij dat ik hem wel precies op dezelfde plek terug vastzet.
Dus heb ik gisteren iets nieuws geprobeerd. Wat als ik slechts één wiel vastzet aan de stuurarm, en bij het andere wiel die speling laat zijn. Het totale wiel heeft bij de band waarschijnlijk 2-4 mm speling. In theorie denk ik dat dat hetzelfde is als met losse handen fietsen en kan het wiel zelf de positie bepalen met de minste weerstand. Het zou ook kunnen zijn dat het wiel in een (eigen)vibratie komt en hierdoor de zaak alleen maar vertraagt. Op een slecht wegdek kan ik me voorstellen dat dit onwenselijke slijtage oplevert, maar toch maar even 30km gefietst en te voelen wat het doet.
Resultaat:
Kwa stuurgedrag merkte ik geen probleem. Kwa snelheid wel. Het lijkt er inderdaad op dat op rechte stukken met goed asfalt het wiel zich zo positioneert dat het de meest ideale uitlijning vindt.
Het geeft mij daarmee een indicatie wat ik met uitlijning kan bereiken, en dus als ik alles weer vastzet of dit dan ook de meest ideale is.
Ik zou me kunnen voorstellen dat het met één wiel vast en de andere losjes bij een baanwedstrijd wellicht wel een voordeel kan hebben vanwege het weinige hoeven sturen en de ideale ondergrond.
